• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Vrijwilligerswerk?

Vrijwilligerswerk?

Gepubliceerd op 19 maart 2021 om 12:38

 

Vrijwilligerswerk?

Menig keren werd mij aangeboden om te komen helpen met de pupjes.

Via de email, via de app of ik werd gewoon gebeld.

Maar elke keer wimpelde ik de hulp af.

Ik kon het allemaal prima alleen en daarnaast ben ik enorm gesteld op mijn privacy, immers de hondjes verblijven allemaal in onze tuin.

In jullie tuin?

Jazeker!

Vanuit ons keukenraam kan ik de hondjes zien rondrennen, spelen of lekker slapen in het loungehok.

Maar enige weken geleden nam ik de hulp aan.

Mijn gezondheid speelde me parten en de dagen waren te kort.

Een kennisje opperde om te komen helpen met de puppen, zodat ik wat meer op adem kon komen.

Ik had het scenario al helemaal in mijn hoofd en het gereedschap al klaar liggen.

De dekens moesten worden uitgeklopt op de waslijn en gelucht, de poepjes moesten worden verzameld en later zou de kruiwagen met diezelfde poepjes geleegd moeten worden.

Nieuw bodemmateriaal was hard nodig in het shelter welke gepaard gaat met een enorme harkbeurt.

Ondertussen moesten de babies eten, de honden gekamt worden (die kleine onkruid prikkelballetjes verzamelen zich in hun vacht) en gevoerd.

Om precies 10.00 uur verscheen mijn 'hulpje'.

Toen ze de kleintjes door de tuin zag rennen zakte ze lachend door haar knieen en liet zich vrolijk besnuffelen, likken en bijten.

'Oh my God! They are adorable!!' kirde ze uit. 

Ik stond er een beetje schaapachtig bij te lachen.

Ze zijn ook geweldig om te zien in het echt.

Zoveel kleine pups, zoveel vrolijke hondjes maakt een enorme indruk.

Ik bedacht dat ik haar even de tijd zo geven en liep weg om wat spullen te halen.

Toen ik met het gereedschap weer kwam aanlopen was mijn hulpje inmiddels op haar kont in het gras gaan zitten en liepen alle hondjes vrolijk over haar heen.

Ze gierde het uit van het lachen.

Na enige pogingen om haar de hark en het blik aan te reiken, gaf ik het op en begon zelf maar de poepjes op te ruimen.

Er zou nog genoeg werk voor haar te doen zijn.

Na een half uurtje kwam ze hijgend aanlopen en prees me vol lof hoeveel werk dat zou moeten zijn.

Zoveel pupjes, zoveel werk!

Ik antwoorde met een 'mmmm', terwijl mijn ogen het grasveld afspeurden naar verstopte hondendrolletjes.

'Let's have a break and drink coffee... we can sit here, between the dogs!?' stelde ze mega enthousiast voor en rende al weg richting de keuken.

Met mijn armen langs mijn zijde hangend keek ik haar na.

'Is she f... kidding me?' dacht ik bij mezelf, maar tegelijkertijd haalde ik mijn schouders op en vervolgde mijn werk.

Toen het grasveld zo goed als schoon was, trok ik de dekens uit de hokjes en gooide ze allemaal in de kruiwagen.

'Sel!! I have coffee!! I also found some sweets in the closet and let's give this old bread to the babies!'.

Ze drappeerde de tray met de mokken en de biscuitjes op de picknicktafel en ging in een holletje richting de pups.

'No no no!! Don't give the bread! ' riep ik in lichte paniek, maar het was al te laat.

Als een prinses die rozenblaadjes in de rondte strooit (ze maakte er nog net geen pirouette bij), gooide ze de stukjes brood richting de puppen, die er gulzig op af vlogen.

'Nooooo!!' Ik liet mijn hark vallen en rende op haar af.

Hijgend als een renpaard (asthma is op dat moment een pain in the ass) trok ik de broodzak uit haar handen.

'This will give them diarrhea, it's the grains that aren't good for the babies' berispte ik haar en plofte neer naast de picknicktafel.

Het volgende uurtje werd gevuld met het knuffelen en kirren terwijl ik de dekens op hing en het shelter aanharkte.

Toen kwam het verlossende zinnetje: ' I really have to go, I have tons of work to do in my house, if I only could have a helping hand or something'.

'Don't we all need one' reageerde ik lauwtjes en met een handkus uit haar autoraampje verdween ze door de hekken.

Lachend liep ik terug naar de pups.

'Het is allemaal jullie schuld' fluisterde ik ze toe en ging op mijn beurt op mijn knieen zitten om ze te knuffelen.

Blij kropen ze in mijn vest, onder mijn armen en hapten naar mijn haar.

Morgen is er weer een nieuwe dag, zonder hulp.

En dat is prima.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Jet Smidt
3 maanden geleden

Hahaha, ik zie het helemaal voor me. Maar mocht ik eens in de buurt zijn dan stuur ik jou en je man weg voor een weekendje samen en zorg ik overal voor!