• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Van zeurpiet tot held!

Van zeurpiet tot held!

Gepubliceerd op 4 februari 2020 om 21:30

Tijdens mijn vlucht naar Nederland had ik het ‘geluk’ tussen een groep van pakweg 15 jonge studenten te zitten.

Griekse studenten.

Later hoorde ik dat ze onderweg waren naar Steenwijk voor een uitwisselingsproject.

Enthousiast, vrolijk en vooral extreem luidruchtig waren ze.

De twee jonge meisjes naast me communiceerden graag met de anderen, no matter welke stoel. Met de volumeknop van hun stem op vol.

Ik, die graag een tukje doet in het vliegtuig, gaf het na 3 mislukte pogingen op en had de twee pubertjes naast me al vriendelijk doch dringend verzocht om voor de verandering eens niet zo te schreeuwen.

Ik was kennelijk een spelbreker en de twee gingen nukkend in een hoekje zitten, wat resulteerde in algehele rust in het vliegtuig.

Kennelijk begaf ik me in het episch centrum van de lolbroeken, want de rest volgenden hun voorbeeld.

Maar mijn slaapje nam kennelijk de volgende vlucht en zo haalde ik mijn iPad uit mijn tas en sloeg mijn boek open.

Een zeldzaamheid momenteel in mijn leven, dat ik ongestoord een half boek uit kan lezen.

Ik was helemaal in mijn nopjes.

 

Wanneer de stewardessen bij mijn stoel bleven staan en interesse toonden in de poes die ik op schoot had en de vier hondjes in het ruim, hingen plotseling 15 studenten aan mijn lippen.

Want honden redden van de straat en er vervolgens een familie voor zoeken, daar hadden ze nog nooit van gehoord.

(Toen ze me overigens het vliegtuig zagen betreden met een poes in een reismand vielen ze bijna allemaal van hun stoel.

Want dat is toch wel idioot. Een kat in het vliegtuig!! )

 

Mijn kaartje ging van hand tot hand en de ooh’s en de aah’s waren niet van de lucht.

Plotseling veranderde mijn status van irritante, vreemde medepassagier tot held.

Het laatste half uur heb ik ze wat Nederlandse woordjes aangeleerd, zodat ze enige indruk kunnen maken op hun logeeradres. 

Tijdens het verlaten van het vliegtuig hoorde ik ze in koor roepen ‘Doei doei! Dankjewel!!’

 

Met een tas aan mijn schouder met een poes die elke stap een kilo zwaarder leek te worden, wallen onder mijn ogen die de beste make-up artist niet meer weg kon poederen maar een grijns die van verre te zien was verliet ik het vliegveld.

 

If you can't beat them, join them.

Simpel toch. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.