• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Special Blog Ode aan kleine Madelief. Een kleine kerstster.

Special Blog Ode aan kleine Madelief. Een kleine kerstster.

Gepubliceerd op 23 december 2019 om 22:26

Een speciale kerstster.

 

Je werd bruut in mijn handen geduwd.

‘Neem maar mee of anders gooi ik ze op straat!’ waren de woorden van de eigenaar.

Nooit eerder had je mensen gezien.

Nooit eerder had je daglicht gezien.

Nooit eerder had je warme armen om je heen gehad.

 

Samen met je broertjes en zusjes deden we je in een klein doosje, de verwarming in de auto op hoog en toen snel naar huis.

Eenmaal thuis verwelkomden onze enorme puppenroedel jullie nieuwsgierig.

Hun neuzen waren overal te vinden.

Op je kop, onder je buik en natuurlijk onder je kleine staartje.

Daar rook je het meest interessantst.

Geduldig liet je alles over je heen komen en na een uurtje kwam je al uit je schulp.

Je kleine staart-antenne zwiepte bijna van je kontje af, zo blij kon je kwispelen.

Duidelijk had je het naar je zin in onze boomgaard met de vijftien andere pups.

Hoe klein je ook was, je liet niet met je sollen en wist je zo zichtbaar te maken dat je stiekem mijn kleine favoriet werd.

Zo dapper dat je je tussen de krioelende menigte door wurmde om bij mijn benen te komen.

Om dan vervolgens je kopje in je nek te leggen en me recht aan te kijken.

Wanneer ik me voorover bukte om je op te pakken stond je al op je achterpootjes om het optillen wat te vergemakkelijken.

 

Je was zo enorm mini dat het kleinste warme jasje je niet paste.

Wel liet je je gewillig aankleden, maar vervolgens viel je als een stijve frikandel op je zij.

Eenmaal je jasje weer uit, schudde je je mooie wollige vachtje los en cirkelde je blij om mijn benen heen.

Toen het ‘s avonds donker werd en alle pups naar bed moesten, was jij het daar niet mee eens.

Nadat ik iedereen stuk voor stuk had geknuffeld, in het hondenhok lekker had toegestopt en ik zachtjes de deur van het shelter achter me dicht deed, liep ik geruisloos door het gras naar ons huis.

Maar jouw lange huil deed me stilstaan.

Je wilde niet naar bed.

Hoe gezellig het ook was met z’n allen, de grote pups gemoedelijk tussen jullie in, jouw hondentranen kwamen tevoorschijn op het moment dat ik uit beeld was.

In het donker bleef ik staan luisteren met mijn hoofd scheef terwijl ik mijn ogen opsloeg naar de hemel waar miljoenen sterren schitterden.

Ik keek even naar ons warme huis waar de open haard brandde maar draaide me toen om en liep terug naar de kleintjes.

Vijf minuten later zaten we samen op onze schommelbank weggedoken in een oud dik vest en een deken terwijl ik ons zachtjes heen en weer schommelde.

De sterren waren onze enige getuigen toen we allebei in slaap vielen.

 

De volgende dag was zonnig, zelfs een beetje warm dus een ideale dag voor een foto-shoot.

Voor alle pups zijn we druk op zoek naar een huisje en omdat wij de adoptanten in spe graag een juiste impressie willen geven, lig ik regelmatig tussen de kleine hondendrolletjes in het gras plaatjes te schieten.

Maar jij deed vandaag niet mee.

Ook een ronde brokjes sloeg je over.

Je zat daar maar en keek naar me.

Je reageerde niet op mijn stem, niet op het eten en niet op een knuffel.

Toen je het einde van de middag nog steeds niet je enthousiasme had teruggevonden, begonnen al mijn alarmbellen te rinkelen en sprongen we in de auto om de dierenarts te bezoeken.

Je was niet op temperatuur en het blikje eten dat voor je neus werd gezet maakte je ook niet bepaald actief.

Na verder onderzoek werd er besloten dat je een nachtje moest blijven.

De spalk met het infuus was bijna groter dan je kleine lijfje en ik legde je voorzichtig in de warme deken in de bench. Je bewoog niet maar sloot je oogjes en was al in een diepe slaap.

Het verbaast me niets als je ons niet eens hebt horen vertrekken.

 

Die nacht sliep ik slecht.

Ik heb hier zestien pups van 5 weken tot 3 maanden oud, maar wanneer er eentje ontbreekt voel ik me niet compleet.

Wie zou haar troosten wanneer ze puppen-tranen had?

Wat zouden we de volgende dag aantreffen?

Maar mijn zorgen waren ongegrond, want we werden al snel gebeld met de mededeling dat Madelief al mopperend in de bench zat te wachten.

Haar ontbijt was er probleemloos ingegaan en haar temperatuur was weer gestegen, ze mocht naar huis!

 

En wat hebben we gelachen die dag, hè Madelief?

Je had een dik buikje van je infuusvloeistof, maar dat belette je niet om door het gras te waggelen en te mopperen omdat je me niet kon bijhouden.

Je was een stuk langzamer dan voorheen, maar desalniettemin wist je nog precies je plaatsje op te eisen.

Toen alle pups vooruit renden en speels de kippen opjoegen, tilde ik je op voor een fijn onderonsje.

Ook deze keer weer probeerde je op je achterpootjes te staan.

Helaas leek je meer op een bowlingkegel dan op een hondje van 5 weken en viel je achterover in het gras.

We hebben heerlijk gelezen in de zon.

Jij en ik samen terwijl de anderen ravotten met Becky onze poes, met elkaar of nieuwsgierig om Storm heen cirkelden.

Wie had kunnen bedenken dat dat ons laatste onderonsje zou zijn.

 

Later die dag moest ik even naar de stad voor een snelle boodschap.

Zoals altijd wanneer ik vertrek, tel ik alle puppenhoofden om daarna met een gerust hart weg te rijden.

Iedereen was moe van het spelen en de buikjes waren opnieuw volgegeten.

Je zat heerlijk in de zon.

Max, Mats en Mini, je broertjes lagen loom tegen je aan.

Ik zou maar kort weg zijn.

Een bezoekje aan de apotheker en de supermarkt en weer terug naar huis.

Tijdens onze autorit werd ik gebeld door mijn vriendin en lachend stapte ik de auto uit met de telefoon aan mijn oor.

Terwijl mijn man de boodschappen uitlaadde liep ik, zoals altijd, eerst richting de pups.

Lachend en kletsend, me van geen kwaad bewust.

Tot ik een zwart hoopje in het gras zag liggen.

Bewegingloos.

‘Ik bel je zo terug’ fluisterde ik nog, liet de telefoon en mijn tas in het gras vallen en begon te rennen.

Ik kan me nog herinneren dat ik de naam van mijn man uitgilde toen ik dichterbij kwam en mijn vermoeden werkelijkheid werd.

Je lag daar zo stil in het natte gras met je kleine achterpootjes uitgestrekt.

Ik zakte op mijn knieën neer, pakte je voorzichtig op en drukte je tegen mijn borst.

Twee zwarte oogjes keken me aan zonder een sprankje leven.

Je voelde zo koud, zo nat, zo klein.

Ik weet niet hoe lang ik daar gezeten heb met jou in mijn armen, wanhopig proberend het een plekje in mijn hoofd te geven.

 

Het is donker.

Jij ligt inmiddels begraven onder de appelboom, naast onze labrador Velvet.

‘Waarom nou, waarom nou toch’, zijn de enige woorden die door mijn hoofd schieten.

Je hebt nooit geweten dat er een berichtje op mijn mobiel was binnengekomen met het fantastische nieuws dat je was geadopteerd.

Je hebt nooit geweten dat we machtig mooi kunnen wandelen in het bos of dat je broertje Mini inmiddels ook is geadopteerd.

 

Ik zit in een hoekje van de schommelbank met het vest en de deken op mijn schoot voor me uit te staren.

Wat een machtig mooie ‘baan’ heb ik.

Wanneer de pups bij ons binnenkomen, sluiten de hekken zich letterlijk en figuurlijk en houden we zo de gevaarlijke wereld buiten.

Dagelijks word ik opgewacht, geknuffeld en begroet.

Krijg ik liefde wanneer ik verdrietig ben, laten ze me lachen en doen ze me versteld staan.

Ik lees de honden, zoals zij mij lezen.

Wanneer je eenmaal het hebben van een enorme roedel onder de knie hebt is het houden van zoveel beesten elke dag een feestje.

Maar de andere kant van de medaille is bitter, donker en wreed.

Ze zet je met beide benen op de grond en straft je keihard af wanneer je je hart verliest.

 

Ik loop door de stille tuin.

Alle pups zijn warm en in een diepe slaap.

Ik leg mijn hoofd in mijn nek en staar naar boven.

Opnieuw miljoenen sterren maar nu ook één kerstster.

En die heet Madelief.

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.