• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Een bijzonder verjaardagscadeau!

Een bijzonder verjaardagscadeau!

Gepubliceerd op 18 november 2019 om 20:28

Vorig jaar trakteerde mijn kleine Peri me op een wel heel bijzonder verjaardagskado, ik denk dat geen verjaardag meer hetzelfde zal zijn.

“Happy birthday, baby!” fluisterde mijn man in het aardedonker en trok het warme dekbed van mijn slaperige lijf af. Hij is, in tegenstelling tot mij, altijd vrolijk en vol zin in de dag wanneer hij opstaat.

Ik opende één oog en zag de meedogenloze tijd van 6.00 uur op mijn mobiel.

Om iets meer snooze-tijd te winnen, mompelde ik iets in te trant van ‘heb je de ballonnen al opgeblazen en mijn stoel versierd’ en trok het dekbed met dezelfde vaart weer op tot aan mijn kin, maar hij was onverbiddelijk.

Mijn verjaardagsontbijt stond klaar dus moest ik eruit, er zat niets anders op.

Als een stijve loempia sjokte ik, slaapdronken, naar de woonkamer waar manlief met schitterende ogen en extreem wakker naar me stond te glimlachen.

“There is my baby! You look prettier every morning! Happy birthday!!” en drukte een klapzoen op mijn voorhoofd.

Normaal gesproken zou ik een gevat antwoord klaar hebben, maar de slaap blokkeerde mijn scherpzinnigheid en met een “mmm” schoof ik aan tafel.

Inmiddels hadden de hondjes zich om mijn benen verzameld en keken 4 paar hondenogen me vragend aan, ‘Ga jij je brood deze ochtend opnieuw helemaal alleen opeten?

Behalve één hond.

Onze Peri.

Peri is een mix Jack Russel, Tekkel, straathond.

Klein, sterk en snel als een raket.

Wanneer hij blij is me te zien, springt hij in mijn armen of ik nou met boodschappentassen loop of een wasmand, Peri stuitert als een balletje in een pinballmachine.

Maar niet vandaag. 

Peri zat een beetje saggerijnig in een hoekje en likte aan zijn mannelijkheid.

Reutjes doen dat af en toe, heeft de tijd me geleerd, dus ik liet hem maar lekker.

Nadat het ontbijt genuttigd was en de koffie gedronken, was het tijd voor mijn man om naar zijn werk te gaan, hij graaide de vuilniszak weg uit de keuken, beende zijn weg naar de voordeur, riep nog wat opdrachten over zijn schouder als ‘Take care of yourself!’ en ‘Don’t get too cold today!’ en weg was hij.

In de tussentijd waren mijn vrienden, bekenden en familie kennelijk ook wakker geworden want mijn mobieltje blinkte en bliepte als diezelfde pinballmachine.Peri en mijn mobiel zijn een prima combinatie wat dat betreft.

Met een nieuwe mok koffie slofte ik met mijn hondenvriendjes in mijn kielzog naar het kantoortje.

Terwijl Peri een comfortabel hoekje zocht op het logeerbed, rolde ik in mijn bureaustoel achter de pc en met mijn vrije pink (de mok nog in mijn handen) drukte ik op het toetsenbord.

De machine kwam zoemend tot leven en zo scrolde ik een paar minuten door mijn berichten.

Het gesmak van Peri op het logeerbed trok mijn aandacht en ik keek over mijn schouder naar het kleine bruine hoopje. Met zijn oogjes een beetje gesloten keek hij mij aan.

Na ruim 30 jaar honden te hebben gehad, wist ik inmiddels bij één blik op Peri dat er iets mis was.

Ik rolde naar het logeerbed toe en knuffelde hem terwijl ik zijn oortjes masseerde.

“Wat is er kleine vriend, voel je je niet lekker?” sprak ik hem zachtjes toe en als antwoord draaide Peri langzaam zijn achterlijf en lichte zijn achterpootje iets op.

Nu doet Peri dat wel vaker, moet je weten.

Zeker wanneer ik hem beveel van de bank af te gaan of wanneer hij het commando krijgt om van het bed te springen.Hij laat dus gewoon zijn mannelijkheid zien.

Normaal gesproken ben ik daar niet van onder de indruk, maar toen hij zijn schatkist deze keer opnieuw aan me toonde, deinsde ik verbaasd achteruit.

Waar normaal gesproken een harige koker zit met daarin zijn gereedschap, pronkte nu een dikke, donkerrode bal met de grootte van een doorgekweekte aardbei!

“Wooooow, Peri-man! Wat heb je daar!” bracht ik uit en probeerde voorzichtig de glimmende bal aan te raken. Daar was Peri het niet mee eens en piepte terwijl hij zijn pootje op mijn hand legde.

Inmiddels was mijn brein wakker.

Waar de koffie normaliter iets meer tijd voor nodig had, bereikte Peri binnen 5 seconden.

Ik rolde snel met stoel en al terug achter mijn pc en zocht raad bij Google.

De foto’s die verschenen maakte mijn oncomfortabele gevoel er niet veel beter op, maar ik wist wel direct wat er mis was.

Peri had een Spaanse Kraag.

Precies.

Dat dus.

Bij het horen van deze naam denk ik eerder aan een Carnavals outfit dan aan een opgezwollen eikel van een hond, maar goed.

Stap één was genomen, het achterhalen van het probleem.

Stap twee was wat me te doen stond, het oplossen.

Dokter Google vertelde me dat ik Peri zijn lid moest schoonmaken, want een vuiltje, haartje, of een te nauwe voorhuid kon voorkomen dat het lid terug in de schacht kon glijden en op deze manier ‘vast’ kwam te zitten met alle gevolgen van dien.

Na het schoonmaken moest ik het lid insmeren met olie en zijn voorhuid voorzichtig op en neer bewegen om op deze manier het opgezwollen deel terug te brengen op de plek waar het uiteindelijk hoort te zijn.

Vanuit mijn positie achter mijn pc keek ik naar Peri, een paar halfopen oogjes keken me glazig aan. Onnodig te melden dat het beestje enorm veel pijn had.

Er was geen tijd te verliezen, ik moest die aardbei maar eens onder handen nemen.

Enige tijd later lag Peri prinsheerlijk, op zijn rug met zijn achterpoten zo wijd mogelijk (wat is dat toch met die Griekse honden) voor de haard op de grond.

Na wat gefrunnik met olijfolie was de aardbei vrij snel terug de gereedschapskist in geholpen en al een paar minuten later was de zwelling niet eens meer te zien.

Hoe trots kun je op jezelf zijn... in dit geval had ik gemengde gevoelens.

Later die ochtend belde mijn (van geen kwaad bewuste) moeder op vanuit Nederland, feliciteerde me met mijn verjaardag en vroeg of ik al lekker verwend was.

Hoe briljant kunnen sommige onschuldige vragen zijn.

Het 'cadeau' van Peri heb ik maar achterwege gelaten.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Bianca
een jaar geleden

Oei! Wat een verhaal.
Arme Peri!
Wat goed dat zo'n probleem nog redelijk simpel op te lossen is.
Leuk om te lezen.