• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Just taking care of dogs!

Just taking care of dogs!

Gepubliceerd op 3 september 2019 om 01:26

Opnieuw was de dag aangebroken dat er vier geluksvogels in de vorm van een hondje naar Nederland mochten vliegen.

Het blijft altijd een stressvolle dag.

De familie die nerveus op en neer loopt door het huis, op zoek naar eventueel vergeten spulletjes.

Mijn man die, als het aan hem ligt, vast gaat wachten in de auto en de onrustige honden die ruiken, voelen en zien dat er iets staat te gebeuren.

Ze mochten niet meer eten en drinken voordat we weggaan, dit om eventueel onaangenaam braken in de auto of in de bench te voorkomen.

Snel graaide ik de grote waterbak voor de neus van Mikes vandaan en hief hem triomfantelijk boven mijn hoofd.

Die was ik bijna vergeten!

Honden plassen en poepen bijna niet van de zenuwen, dus hoe minder de blaas gevuld is, hoe beter!

Maar Mike draaide zich doodleuk om en (lacht hij me nou uit??) terwijl hij me over zijn schouder aankeek, liep hij naar ons zwembad om daar zijn dorst te lessen.

Inmiddels keek ik nerveus op mijn horloge.

Mijn Griekse vriendin die me zou helpen met het vervoer (immers, twee benches, 4 mensen, 2 koffers en 4 honden passen nooit in ons oude barreltje) was inmiddels een half uur te laat, dus al ijsberend over het terras belde ik haar op.

Met een slaperig 'Ja?' nam ze op.

Waar ze bleef?

Hoezo?

Hoe laat was het?

Oh, ze was in slaap gevallen....

In mijn hoofd telde ik de uren die we nu te kort kwamen.

De reis naar het vliegveld was zeker 2 uur rijden.

Dan de benches klaarmaken, de honden uitlaten, bagage inchecken, honden inchecken... dat ging een close call worden!

Met een dik uur achter op schema zaten we uiteindelijk in de auto.

Bepakt en bezakt.

Letterlijk en figuurlijk.

Mijn man reed, mijn moeder zat voorin en ik, samen met mijn zoon Max zat achterin.

Yucca op schoot bij Max, haar lange voorpoten gestrekt over de rug van Mikes, die weer op mijn schoot zat.

Beide honden vinden autorijden gelukkig geweldig en al snel sukkelden Max en Yucca samen in slaap.

Mikes niet.

Die bekeek met zijn tong uit zijn bek de tegemoetkomende auto's.

Het beloofde een rustige rit te worden.

Ik viste mijn e-reader uit mijn tas tussen mijn benen, aaide Mikes nog een keer over zijn bolletje en doodde de tijd een beetje met mijn boek.

Maar na een tijde vielen er een paar druppels uit Mikes zijn bek op mijn reader.

Verbaasd keek ik op.

Zijn oortjes hingen slap langs zijn kopje en zijn oogjes waren klein.

Bellen en kwijl hingen uit zijn bek.

Na een uur hobbelen en schudden (de Griekse binnenwegen maken bijna elke hond wagenziek. ;-)) moest ook Mikes eraan toegeven en hij begon de bekende braakbewegingen te maken.

Na 4 keer schokken en braken belandde de inhoud van zijn maag en ons zwembad over mijn benen.

Het gele schuim droop via mijn knieen langs mijn benen mijn sneakers in.

Tijd om te stoppen was er niet, dus met de inhoud van een pakje natte baby-doekjes ontdeed ik mezelf van de wel heel vreemde bodylotion.

Na enige tijd begon ook Yucca langzaam kleine kwijl schuimbelletjes te vertonen en schoot ik lichtelijk in de paniek.

De doekjes waren op, we hadden geen water en oude handdoeken meegenomen en ik zag Max al met een natte plek tussen zijn benen het vliegtuig instappen.

Ik onderdrukte een zenuwachtige giechel en veegde Mikes zijn bekje nog maar een keertje schoon terwijl ik hem bemoedigend toefluisterde.

De reis duurde veel en veel te lang naar mijn zin.

Met mijn knieen tegen de voorstoel opgevouwen, een zieke hond op schoot en zuur ruikend naar braaksel telde ik de seconden om vervolgens met een eureka-kreet het portier te openen toen we uiteindelijk op het parkeerterrein waren aangekomen van het vliegveld.

Ik weet niet wie er meer opgelucht was, Mikes of ik, maar we rolden allebei letterlijk de auto uit en ik haalde eens diep adem.

 

We waren een opvallende groep toen we het vliegveld opstapten.

Twee trollies met koffers en benches en vier aangelijnde honden die parmantig naast elkaar liepen.

Menig hoofd draaide naar ons om en vingers wezen ons na.

Een vrouw riep me na: "You have so many dogs!!"

Ik lachte vriendelijk, maar liep stug door.

De rij voor de checkin was, zoals altijd tijdens de vakantieperiode, onnoemelijk lang en we moesten opschieten.

 

De honden vermaakten zich tijdens het wachten prima.

Ze likten aan de nieuwsgierige handen van de wachtende mensen of ze lieten zich loom op de grond zakken en vielen in slaap (Yucca).

Karamela kwispelde er lustig op los.

Karamela vond alles leuk!

Aandacht! Mensen! Geluid! Alles was interessant!

Na lang, veel te lang wachten was het dan zover.

De hondenpaspoortjes werden bekeken en we kregen groen licht.

Nog een laatste knuffel, een laatste lik.

Dag lieve Yucca, fluisterde ik terwijl ik haar kop vasthield.

Ze gaf me een vluchtig likje, draaide zich om en nestelde zich in de bench.

Wat een tophond!

Samen met lieve kleine Iris verdween ze in de scan.

Mikes lag al prinsheerlijk te slapen op zijn dekentje in de bench en Karamela, onze kleine kwispelkont stopte voor het eerst die dag met kwispelen.

Ze snapte er niks van... triest keek ze door het deurtje naar buiten.

Zoals elke keer vormde zich een dikke brok in mijn keel en draaide ik me om.

 

Kleine Iris, gewoon ordinair achtergelaten op een gesloten vuilstort.

Lieve stoere Mikes, de deur uitgezet toen hij pup-af was en jaren op een koud en kil terras doorgebracht.

Karamela, vrolijke Karamela. Ongelovelijk dat zij moederziel alleen voor een gyros-snackbar haar maaltje bij elkaar moest bedelen.

En Yucca.. kleine mooie Yucca.. zacht, donzig en een vreselijke start als pup achter de rug. Haar kopje bezaaid met volgezogen teken. Onherkenbaar. Niemand keek naar haar om.

Stuk voor stuk hebben ze een verhaal dat voor altijd in mijn hoofd zal zitten.

Stuk voor stuk heb ik hun verleden proberen te vergeten door ze met liefde te overladen.

Door met ze te spelen, te knuffelen en te wandelen.

 

Nadat ik mijn zoon op zijn hart had gedrukt dat hij niet mocht boarden voordat ze hem hadden overtuigd dat de honden in het vliegtuig zaten, schoof ik mijn zonnebril op mijn neus, 

haalde voor de zoveelste keer diep adem en liep samen met mijn lief naar buiten.

Zwijgend liepen we over het parkeerterrein, zijn hand losjes op de onderkant van mijn rug.

"Hey!" hoor ik in de verte... "HEY!"

Verbaasd keek ik om en zag ik de vrouw op me afrennen die me eerder had aangesproken.

Waar ik mijn honden had gelaten, vroeg ze.

Wanneer ik haar vertelde over Filos Dog Rescue en we langzaam richting de 50 honden gingen die inmiddels geplaatst zijn sloeg ze haar handen voor haar mond.

Met tranen in haar ogen vroeg ze: "Can I please hug you?"

 

En zo stond ik, na een intens stressvolle dag, op een doodstille parkeerplaats met een wild vreemde vrouw te knuffelen.

Ze vertelde me dat ze net uit Peru kwam waar ook daar de honden in een hel leven, haar grootste droom is een huis met een enorme tuin te hebben waar ze alle straathonden kon opvangen.

Ik heb haar maar niets verteld van het hondenbraaksel op mijn benen, ook heb ik haar niet verteld van de gigantische hoeveelheid hondenpoep in onze tuin, maar liep na opnieuw een knuffel te hebben ontvangen, net iets rechter naar onze auto.

 

"I feel a bit like a hero..." zei ik tegen mijn man toen we de weg opdraaide.

"No baby, you are not. You just take care of dogs..." zei hij uiterst ontnuchterend.

"Yeah, you're right" antwoordde ik "I just take care of the dogs..." en met een stiekeme glimlach pakte ik mijn e-reader, veegde het scherm schoon en verdween in mijn boek.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

florence
2 jaar geleden

wat geweldig geschreven sel. wij hebben iris opgevangen en wat een ontzettend lief en dankbaar hondje zij is. gisteren opgehaald door haar adoptieouders en ze ging zo met ze mee. auto rijden vindt ze geweldig. het is wel stil nu zonder iris. maar we weten dat ze heel gelukkig zal worden bij petra en jelke. dank je wel dat je haar hebt opgevangen en hebt kunnen zorgen dat ze naar nederland kon. groet, florence.