• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Met Selly's roedel naar de dierenarts.

Met Selly's roedel naar de dierenarts.

Gepubliceerd op 28 juni 2019 om 13:17

Het was weer zover. 
Een bezoekje aan de dierenarts stond op de planning. 
De zon scheen haar onverbiddelijke stralen door de autoruit en met een gezellig Grieks muziekje uit de speakers reed ik voor de zoveelste keer naar de dierenarts.


Die ochtend ging het hele ritueel voordat we in de auto stapten eigenlijk heel voorspoedig.
Zowel Misty als Rex gedroegen zich voorbeeldig.
Ik had ze beiden in een tuigje gehesen (Hé... Wat is dat nu op mijn rug??) terwijl kleine Pietje voorbij hobbelde met mijn slipper in zijn bek.
Aspra hapte nog snel wat brokken naar binnen (“Nee, nee, nee!! Niet eten anders spuug je misschien in mijn auto!”) en met mijn tas met papieren en documenten op mijn rug, Rex en Misty meesleurend (Hé... waarom zitten we nu vast?) greep ik Aspra weg bij de puppybrokken en met de autosleutels in mijn mond maaide ik Pietje en mijn slipper onderweg naar de voordeur onder een bijzettafeltje vandaan.
Je zou denken: ‘Man, man, man.. Wat een toestand’ maar geloof me, dit is peanuts.


De rit was gewoon genieten.
Misty zat op mijn schoot en keek een beetje onwennig naar buiten, Rex en Aspra zaten naast me op de stoel en Pietje lag, heerlijk in de koude aircolucht, op de grond te snurken.
Aspra is dol op autorijden en ook Rex maakt er geen probleem van.
Maar het idee dat Misty op mijn schoot zat, stond geen van twee aan.
Nadat ik Aspra drie keer had teruggeduwd en duidelijk ‘NO’ riep, gaf ze het op, draaide een rondje en deed een tukje.
Maar Rex zou Rex niet zijn en hij bleef zachtjes aandringen.
Eerst een pootje op de handrem.
Zo. De eerste stap was gemaakt. Ze zei niks, zal hij gedacht hebben, dus pootje twee kwam erbij.
Toen ik hem aankeek, kneep hij zijn oogjes toe en liet zijn tong ver uit zijn mond hangen terwijl hij bijna glimlachend zat te hijgen.
Toen hij opnieuw geen correctie hoorde, ging hij nog een stapje verder.
Een pootje werd langzaam op mijn bovenbeen gezet.
Maar dat was niet de bedoeling en terwijl ik op hem neerkeek en een duidelijke ‘NO’ uitsprak kreeg ik diezelfde tong te zien, diezelfde dichte ogen en diezelfde hijgende glimlach.
De boef.
Halverwege de rit had Misty het wel gezien op schoot, draaide zich langzaam om en met twee grote lome passen stapte ze, naast de snurkende Pietje, op de grond.
Dat was het moment waar Rex op had zitten wachten en triomfantelijk keek hij me aan.
‘Ja?’
‘Ik?’
‘Nu?’
Ik moest hardop lachen en voor Rex was dat een bevestigend antwoord.
In no-time zat hij als een koning op zijn troon.
Zijn snuit uit het open raam en zijn kont tegen mijn buik.
Zo was het goed.

 

De praktijk bij de dierenarts zit aan een drukke weg.
Je kan prima voor de deur parkeren, maar mijn angst dat er een pup ontsnapt, schrikt en de weg oprent is altijd aanwezig.
Ik pakte koning Rex uit de auto die aangelijnd zat met dezelfde lijn als Misty en Misty sprong achter Rex aan naar buiten.
Wat jij kon, kan ik ook, zal ze gedacht hebben.
Aspra daarentegen vond het allemaal wel heel fijn in de auto en was niet van plan mee te werken.
‘Veel te druk daarbuiten!’ zal ze gedacht hebben.
Dus opnieuw een maaigebaar met mijn vrije arm en zo strompelde ik de praktijk binnen.
Ik deponeerde drie pups bij het bureau van de dierenarts om snel terug naar de auto te rennen.
Die stond in de volle zon en daar was Pietje het absoluut niet meer eens.
Twintig seconden duurde voor Pietje veel te lang en hij was inmiddels zijn solocarrière als operazanger gestart.
Met zijn kopje in zijn nek zat hij klaaglijk te huilen.
Helemaal in je uppie wakker worden was wel het laatste waar hij zin in had, laat staan in de warme auto!
Eenmaal in mijn armen kreeg ik een dikke lik over mijn wang en zo zaten we met z’n viertjes gezellig te wachten tot we het sein kregen om naar binnen te gaan.


Je moet weten, een dierenartsenpraktijk in Griekenland is vaak een bureau middenin de wachtkamer.
De deur naar de behandelkamer en een operatiekamer staan vaak wagenwijd open en iedereen praat met iedereen.


Ik hoorde ‘Kalimera Selly, just a minute!’ vanuit de behandelkamer en drapeerde mezelf op de bank met de pups in mijn kielzog.
Misty, Rex en Aspra inspecteerden de wachtruimte en Pietje besloot dat een zak hondenvoer wel open gekauwd kon worden.
Op de behandeltafel lag een hond. Hij keek wat suf uit zijn ogen en de dierenarts keek met een otoscoop in zijn oor. Het arme dier had kruipgras in zijn oorschelp gekregen en dat was dieper en dieper gaan zitten. Met een licht roesje zou zoiets makkelijk te verwijderen moeten zijn.


In de tussentijd was Pietje tussen de benen van de dierenarts door gehobbeld en onderzocht eens grondig de behandelkamer.
Daar blies de airco en waren de tegels lekker koud. Toen ik hem terugriep suste de dierenarts me en zei dat hij best mocht rondbanjeren.
Misty en Aspra zaten inmiddels in de deuropening naar de slaperige hond op de tafel te kijken en Rex besloot dat de oude dame die enige minuten daarvoor was binnengekomen ook wel als troon kon fungeren en lag prinsheerlijk op haar schoot te slapen.


Maar toen gebeurde het.


Het verwijderen van het kruipgras is een pijnlijke onderneming en de hond begon intens hard te janken. Daar schrokken Misty en Aspra van en die vielen de patiënt blaffende bij.
Op zo’n protest van zijn twee vrienden had de onderzoekende Pietje niet gerekend en die verdween jankend de operatiekamer in.
Snel sprong ik op, greep de twee supporters bij hun nekvel, duwde ze de wachtkamer in en sloot de deur achter me van de behandelkamer.
Maar inmiddels zat Pietje nog in de operatiekamer en op mijn knieën schuifelde ik tussen de apparaten en tafels door, zachtjes Pietje zijn naam noemend.
En daar zat de Pietje pieperd, helemaal in een hoekje onder een vitrinekast vol met flesjes vaccinaties, instrumenten en ander materiaal. Met mijn kont in de lucht, mijn schouders tegen de grond en mijn arm ver uitgestrekt kon ik met mijn vingertoppen het pootje van Pietje voelen. Toen ik hem voorzichtig naar me toe trok besloot de kleine komediant nog een toontje harder te schreeuwen en dat deed de dierenarts om de hoek van de operatiekamer kijken.
“Uhm, Selly... you oke there?” vroeg hij met een opgetrokken wenkbrauw terwijl zijn blik bleef rusten op mijn achterwerk.
Op dat moment realiseerde ik me dat mijn kleine zomerjurkje weinig meer verhulde tijdens mijn pose om Pietje te pakken en snel stond ik met de kleine pup in mijn armen op.
“Yep! All good!” antwoordde ik met een hoofd roder dan de vaccinatievloeistof in de vitrinekast.


Een half uurtje later zaten we alle vijf weer in de auto.
De honden suf van alle indrukken en de vaccinaties. Pietje was opnieuw in slaap gevallen, Rex en Misty lagen deze keer op de stoel en Aspra genoot van het open raam op mijn schoot.


Snel naar huis.
Snel een teil hondenvoer maken voor de pups en een bak koffie voor mij.


Welverdiend, al zeg ik het zelf.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.