• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Puppenpies en boodschappen gaan niet samen..

Puppenpies en boodschappen gaan niet samen..

Gepubliceerd op 22 juni 2019 om 21:11

Puppenpies en boodschappen gaan niet samen.

 

Bijna 1 jaar lang al red ik pupjes van het strand, van de vuilnisbelt of 'gewoon' van de straat.

Ik neem ze dan mee naar huis, verzorg ze, vaccineer ze en voedt ze.

Wanneer ze uiteindelijk een huisje in Nederland vinden, gaan ze op het vliegtuig en vliegen ze letterlijk en figuurlijk hun gouden mandje tegemoet.

Maar voordat ze op het vliegveld door de scan gaan, gaat er een klein uurtje van stressen aan vooraf.

 

Het is een kleine twee uur rijden van ons huis naar het vliegveld.

Tijdens die rit zijn niet altijd alle pupjes een perfecte passagier.

Sommige liggen prinsheerlijk in de bench te slapen, anderen kijken dromend uit het raam naar het voorbijtrekkende landschap en weer andere pups piepen en blaffen net zo lang tot ze er moe van worden en de rest van de rit slapend doorbrengen.

Ze krijgen 's ochtends geen eten en water meer, om een vervelende kliederboel in de bench te voorkomen.

Het zal je als adoptant maar gebeuren, sta je vol spanning op je pupje te wachten op Schiphol, komt daar uiteindelijk de langverwachte bench door de deuren rollen, open je het deurtje en komt er een bruine harige drol op pootjes naar buiten. Kwispelend van blijheid en daarmee de bruine smurrie uitsmerend in de bench.

Dat is een scenario wat je niet altijd kan voorkomen, maar tot op de dag van vandaag is het op een klein ongelukje na altijd goed gegaan.

Zo ook deze keer.

We vertrokken al vroeg nuchter van huis.

De hondjes dan.

Ik had mijn koffie en bruine boterham al achter mijn kiezen en een extra bammetje in de tas voor de terugweg.

De hondjes waren druk en nerveus en liepen de bench in en uit in de auto.

Achterin de auto, naast de bench lagen mijn alom bekende Hema- en Xenosboodschappentassen.

Leuk om in Griekenland je boodschappen te doen met een grote tompouce op de voorkant van je tas.

Snappen die Grieken niet, maar voor mij des te leuker.

 

Eenmaal aangekomen op het vliegveld moesten de hondjes aangelijnd even uitgelaten worden. Dat wilden ze natuurlijk niet. Want het was een vreemde omgeving en die 2 uur durende rit werkte ook al niet mee, dus nerveus stonden ze stokstijf in het hoge gras.

"Toe dan! Plasje doen! Plasje doen!" riep ik enthousiast naar ze. Maar ze keken me alleen maar aan en legden hun oortjes in hun nek.

Na 10 minuten op en neer lopen gaf ik het op en liep ik terug naar de auto om de 2 benches in elkaar te schroeven.

Ik tilde ze uit de auto en zag een hele grote plas op mijn zo geliefde Hema-tas. Ook de Xenos-tas was gedoopt in puppenpies.

Er zat niets anders op dan behoedzaam de tassen uit de auto te halen, leeg te kiepen, geen pies te morsen om ze vervolgens onder de auto neer te leggen.

Niemand zou ze zien en zo konden ze even drogen.

Tegen de tijd dat de pups ingecheckt waren en ik weer bij de auto terugkwam, had ik droge tassen.

Dacht ik.

 

Voordat de pupjes in de bench gaan, leg ik altijd een absorberende matrasbeschermer op de bodem. Zo'n uitvouwbaar ding met plakstrippen op de hoekjes.

Reuze praktisch.

Eventueel vocht van een kwijlende of druppelende hond wordt netjes opgezogen en zo kan een blije en droge pup bij aankomst op de vluchthaven in de armen worden gesloten.

Helaas is het plaatsen van zo'n platte luier niet echt de aller sjiekste pose die je kan aannemen.

Ik zit dan op mijn knieën voor zo'n bench, vouw het hulpstuk uit en duik met mijn bovenlijf in de kooi, druk de achterste punten stevig aan en kruip vervolgens in z'n achteruit de bench weer uit. Me volledig bewust van de priemende ogen van voorbijgangers die in mijn achterste steken.

Maar wat moet dat moet en ook dit hoort bij het rescuewerk.

 

We troffen een nieuwe grondstewardess bij de check-inn.

Ik weet werkelijk niet wie er nerveuzer keek, de stewardess of mijn pups. In ieder geval deed ze enorm haar best om wijs en streng over te komen en met gekruiste armen paradeerde ze om de benches heen.

"What kind of breed is this?" vroeg ze me terwijl haar roodgelakte nagel op de bovenkant van de bench tikte. Haar andere hand plaatste ze op haar heup en wachtte op mijn antwoord.

Ik leunde nonchalant op de trolley en haalde mijn schouders op.

"All streetdogs. No breed."

"Mmmm..." ze frummelde nog net niet aan haar sikje, maar liet me duidelijk merken dat ze eens diep nadacht.

"And why don’t you use a toy or something to chew?” haar wenkbrauwen schoten bijna haar haargrens in.

In tegenstelling tot vroeger had ik mijn huiswerk wel gedaan en antwoordde zo abrupt dat ze haar ogen snel afwendde.

“Any loose object that can be dangerous for the dogs during the flight has to be removed! Safety first! Rules of Transavia!” nu kruistte ik op mijn beurt mijn armen voor mijn borst en keek haar uitdagend aan.

“They are also siblings, all brothers and sisters.” vervolgde ik.  “Each box contains 2 puppies and the weight of each box is around 15 kilos”.

Het was wel duidelijk voor onze newbee dat dit niet mijn eerste keer in-checken was en grommend stapte ze op de bagageband om weer plaats te nemen achter haar monitor.

 

Twintig minuten later stonden we een verdieping lager voor de scan.

De benches werden voorzichtig van de karretjes getild en op de lopende band gezet.

Nieuwsgierig staken de puppen hun neusjes tegen de deur.

“Dag kleintjes!” fluisterde ik ze toe terwijl ik mijn vingers door de tralies stak. “Fijne reis!”

De lopende band kwam in beweging en de pupjes verdwenen de scan in.

Mijn werk zat erop en met mijn handen diep in mijn zakken sjokte ik terug naar de auto.

 

‘Och... nog twee uur rijden voor de boeg, dadelijk eerst even een supermarkt opzoeken’, dacht ik nog.

Ik betaalde mijn parkeerkaartje en kauwde het boterhammetje snel weg voordat ik in de auto stapte.

Mijn gedachten waren bij de pupjes, bij de adoptanten en bij de meiden die de adoptanten en de hondjes altijd zo zorgzaam opvangen op Schiphol.

 

Twee uur later, toen ik mijn volle winkelwagentje achter de auto parkeerde, de achterklep opendeed en een greep naar de boodschappentassen deed, realiseerde ik me dat die nog op de parkeerplaats van het vliegveld van Thessaloniki lagen.

Ik hoopte voor de eerlijke vinder dat hij wijs genoeg was om die gekke tassen in de prullenbak te gooien.

Puppenpies en boodschappen gaan gewoon niet samen.

Maar daar zullen we nooit achter komen.

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.