• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Succesverhalen geplaatste honden » Het succesverhaal van Phylon, het pupje van de vuilnisbelt

Het succesverhaal van Phylon, het pupje van de vuilnisbelt

Gepubliceerd op 10 mei 2019 om 18:07

Het succesverhaal van Phylos, het pupje van de de vuilnisbelt!

Al jaren speelden gedachten om een hondje in huis te nemen bij momenten op. Van kinds af aan ben ik gek van honden. M’n moeder, die wat angstig voor honden was, had er nogal een taak aan om me in de gaten te houden toen ik begon te lopen. Vaak liep ik naar honden toe terwijl ik ‘waf’ riep. En hoe vaak ik het in de jaren die daarop volgden ook vroeg, m’n ouders zagen een hond in huis niet zitten. Want wie ging de hond uitlaten en verzorgen? Ze zagen mij dat nog niet elke dag doen. Begrijpelijk. Toen ik het huis uit ging heb ik jarenlang katten in huis gehad, maar hoe leuk mijn katten ook waren, het valt amper te vergelijken met een hond.

 

In augustus 2018 begon het bij mij weer te kriebelen.

Vrienden van mij hadden vlak voor de zomer een hondje uit Griekenland geadopteerd. En ik ging vaak met hen mee om te wandelen of, als zij druk waren, alleen met hun hondje op pad. Voorzichtig ging ik eens op internet rondkijken. Ik wilde geen hond bij een fokker vandaan, want de dierenasielen in Nederland zitten ook vol met honden had ik bedacht. Maar al snel bleek dat de honden die in een asiel zitten om verschillende redenen vaak wel een pittig verleden hebben. Stof tot nadenken dus, want hoezeer ik er een voorstander van ben om mens, maar ook dier een tweede kans te geven, je moet wel weten waar je aan begint. Ik ben zelfstandig ondernemer en werk meestal vanuit huis, wat dat betreft ideaal, maar ik woon alleen. En ik woon midden in een stad, kan je dat een hond aandoen..?  En hoe groot zou hij worden, is dat wel verstandig..?

 

Om m’n gedachten op een rijtje te krijgen deelde ik mijn wens om een hondje in huis te nemen met m’n beste vriendin. Zij vertelde me dat ze bezig waren om een kat te adopteren via een Nederlandse stichting waar honden en katten herplaatst worden. Ze was er erg enthousiast over en gaf me de naam van de website.

 

Binnen een half uur had ik op Facebook een aantal van deze organisaties opgezocht en zo kwam ik eigenlijk al heel snel de oproep van Phylon en zijn broertjes en zusjes tegen… Ik klikte door naar de site van de stichting en las het verhaal: Een nest van 8 pupjes die op een Griekse vuilstort gedumpt waren. Gevonden door een vrijwilligster van de stichting die zich gelukkig vanaf het moment van vinden om hen bekommerde. De pups werden gevoerd en in de gaten gehouden totdat ze konden verhuizen naar de veilige achtertuin van hun rescuer. Selly -zoals hun redster bleek te heten- vertelde het verhaal op de site, heeft de pups gewassen en verzorgd, speelde en knuffelde met hen, maar het werd tijd voor hun ‘forever home’. Het verhaal alleen al greep me naar de strot, maar toen zag ik de foto......

 

Het beeld van dat witte, wollige pupje met zo’n wijze blik in z’n prachtige lichte ogen verliet mijn hoofd niet meer. Vijf dagen lang checkte ik elke dag meerdere malen de site om te kijken of Phylon al geadopteerd was, de meeste van zijn broertjes en zusjes hadden namelijk al een baasje gevonden… En op dag zes hakte ik de knoop door, ik ging ervoor! Misschien was ik al te laat, maar dan had ik in ieder geval een poging gedaan. Ik schreef een brief aan Phylon zelf, dat ik hem niet meer uit mijn hoofd kreeg, hem heel graag wilde adopteren, maar ook dat ik nog nooit een hondje had verzorgd en dat ik een hoop vragen had. Nog geen uur later werd ik gebeld door Pauline, de vrijwilligster die het eerste contact met de eventuele adoptanten maakte. Ze luisterde naar me, snapte mijn twijfels, maar zei heel eerlijk en oprecht dat ze dacht dat het voorbestemd was. Ze stelde voor om Phylon op de site als gereserveerd te zetten en gaf mij de optie om er het weekend over na te denken.

 

Vanaf toen begon een weekend van stuiteren van blijdschap en veel nadenken en bellen.

Natuurlijk begonnen er alarmbellen te rinkelen, kon ik dat wel, had ik het hondje genoeg te bieden? En wat houdt het in om een pup met zo’n slechte start in huis te halen? Iedereen die ik erover sprak reageerde hetzelfde; Ja, jij kan dat. Dus na het weekend belde ik Pauline om te vertellen dat ik ervoor ging en zij reageerde heel laconiek met een ‘dat wist ik voor het weekend eigenlijk al’.

 

Pauline regelde dat ik de adoptiepapieren kreeg en al snel volgde de eerst foto’s en video’s uit Griekenland per WhatsApp. In de drie lange maanden dat het duurde voordat Phylon mocht reizen, zorgde Selly ervoor dat ik veel informatie kreeg over mijn nieuwe vriendje.

Ze filmde hoe ze de pups begroette in de morgen als ze eten ging geven, de wandelingen die ze met haar roedel ondernam, stiekeme foto’s als m’n pup lag te slapen. Hoe zijn karakter was en hij zich hoe zich gedroeg in de groep. Kortom, ze deed enorm veel moeite om mij steeds meer over Phylon te weten te laten komen. Hij groeide goed en dankzij Selly groeide ik met ‘m mee. Ze nam hem mee in de auto naar het strand, leerde hem aan de lijn lopen en nam hem af en toe in huis, zodat hij daar ook aan kon wennen.

 

Ook leerde ik al snel dat Phylon, waarschijnlijk de oudste van het nest, zich ontwikkelde als de Alpha Hond. Dit betekende dat hij minder speelde, maar het overzicht hield over de groep. Hij suste ruzietjes en gaf een snauw waar nodig. Dat hij niet wist hoe snel hij om hulp moest vragen bij Selly als de roedel zich eens niet door ‘m liet ‘commanderen’, kreeg ik ook via filmpjes mee. Altijd ondersteund door het nuchtere en grappige commentaar van Selly. Zo duurde het lange wachten op ‘mijn’ hond wat minder lang en kon ik me goed voorbereiden op zijn komst.

 

Drie November 2018 was het zover. Samen met twee vrienden ging ik naar Schiphol, waar ik eindelijk m’n pup in mijn armen kon nemen. Uiteraard duurde die dag lang. Ondanks dat ik samen met drie andere adoptanten elke ontwikkeling van die dag via WhatsApp kon volgen. Ik kreeg een foto van het vertrek naar het vliegveld in Griekenland, hoe hij in de auto lag te slapen en later bij Selly op schoot kroop, toen hij ingecheckt was en de benches in het vliegtuig werden geladen. Pauline en Selly betrokken ons zo bij het hele proces dat het wachten minder lang leek.

 

Toen ik uiteindelijk ‘s middags mijn vriendje in mijn armen had, kon ik alleen maar m’n neus in z’n vacht drukken en heel stil van dat moment genieten. Natuurlijk was hij stilletjes en onder de indruk van alles wat er om hem heen gebeurde, maar hij was er! Nu mocht ik het stokje van Selly overnemen!

 

Ik was zo goed op de hoogte van z’n leven tot dan toe dat het samen zijn met Phylon aan de ene kant als vanzelf ging, maar ik me soms ook onzeker afvroeg of ik het allemaal wel goed deed. Gelukkig kon ik ook dan bij Selly terecht en leerde ze me over het natuurlijk instinct van honden. Hoe ik, rekening houdend met zijn tempo, hem kon begeleiden, wanneer ik met mijn perfectionistische aard weer eens panikeerde over z’n reactie of gedrag. Het heeft me heel erg geholpen om Phylon te laten aarden en ik heb nu een vrolijke, aanhankelijke knuffelkont van een hond, een echt maatje die af en toe wat te serieus is, maar die me elke dag weer laat glimlachen.

 

Denk er nooit te licht over, het adopteren van een zwervertje, want er zitten haken en ogen aan. Het is geen kwestie van ruilen bij een tegenvallend exemplaar en het vereist inzet en consequentie, maar als je kiest voor een hondje van Filos Dog Rescue, dan weet je tenminste wel zeker dat je de begeleiding van Selly en Pauline erbij krijgt. En dat kan ik iedereen oprecht aanraden!

Jorrien Schoneveld


 »

Reactie plaatsen

Reacties

noelle rizzato
6 maanden geleden

Weer so een mooie verhal !
Weer tranen in mijn ogen, ook is het s'ochtend's!

Wat ben ik blij voor jullie duo!

Ik erken hoe belangerijk het is om een goede band en begeleiding te hebben als men een leven , en hier een hond wens te adopteren....
Ik dank u voor het delen van jullie pad....

Wij hebben self 2 lieverd: Jazz en Charlie (en rescue van SHHH) en ze hebben ons, en voral mij so goed begeleid, dat elke stap van het process is een bewust en gooie process geweest, en nu nog dat zij een jaar is , nog steeds steunt het iets in mij om me verder te ontwikelen als 'so called' basje.
Het is ook goed voor onze Jazz (niet een rescue, maar wel een leven!) die met zijn eigen personaliteit een super steun hond is, ook is zij heel gevoelig.....want alles wat ik van mij begeleiders heeft geleerd, en nog steeds leer....ook via boeken, videos, cursus, en delen met anderen...is een verijking voor ons als mensen en voor onze maatjes!!!!

U verhal, het delen van jullie ontmoeting en leven heeft mijn hart breder en zachter gemaakt.....net al alle posten van Selly's blog.....

Ik voel al in mij......dat ons roedel zal een derde lieverdzal verwelkomen.....en hoop al vast een band met Filos te bouwen, want daar gaat het om....en echte 'trust' band....een zeer belangerijk iets in het leven vind ik!

Dus veel liefs voor jullie en mooie feest dagen straks,
Noëlle (kerstmis in het Frans, haha!)