• Dog Rescue Team!
  • Leuke en sterke zwerfhonden!
Filosdogrescue » Succesverhaal Special: dagboek van een (voormalige) zwerfhond!

Succesverhaal Special: dagboek van een (voormalige) zwerfhond!

Succesverhaal van Floki (voorheen Austin), onze lieve, knappe Griekse sloopkogel, knuffelbeer en clown

Hoi! Ik ben Floki (voorheen was mijn naam Austin, maar mijn nieuwe baasjes hebben er wat anders van gemaakt, hun idee. Niet even overleggen wat ik wil ofzo, maar gewoon doen. Maar vooruit, heb het maar geaccepteerd), een knappe stoere man uit Griekenland. 

Daar liep ik dan, samen met mijn zus Tara en mijn broer Souli, door het bos. Daar leefden wij, want wij waren uit het dorp weggejaagd. Stopt er ineens een auto en stappen een paar mensen uit. Een toffe kerel en een vrouw met krullen. Die gingen ons ineens aandacht geven en roepen enz. Ik had geen idee wat ze wilden. Die krullenbol zette een bak met voer neer. Nou daar ging m’n zus hoor, met haar buik over de grond. Die dacht eten!!! Pakt die krullenbol haar gewoon op en stopt haar in de auto. Vervolgens ging mijn broer ook voor de bijl en zwichtte voor het voer. Ja, die ook de auto in dus he. Ik bleef mooi op een afstandje, mij krijgt ze niet zomaar dacht ik. Daar dacht mevrouw met de krullen anders over en probeerde mij ook te kunnen kidnappen. Dus die komt achter mij aan. Maar ik ging mijn blond/Grijze vachtje mooi duur verkopen. Ik ervandoor het dorp in. Onder bosjes door, over hekjes heen. Zij dus ook he! Gewoon niet opgeven! Ze ging ook over de hekjes heen en alles. Wel een doorzettertje hoor, kan niet anders zeggen! Na een tijdje tikkertje gespeeld te hebben kwamen we weer terug bij die auto. Ik kan je zeggen, van al dat rennen krijg je hongerrrrr!! Dus ik dacht, dan toch maar even een hapje scoren. Sukkel dat ik ben. Je raad het al, ze heeft mij ook te pakken en wordt bij mijn zus en broer in de auto gezet. Shit he, geen ontkomen meer aan. Wij rijden, nou ik vond het maar niks. Ik nog kabaal maken in die auto, maar dat deerde de gekrulde dame niet zo erg. Alsof ze vaker met dat bijltje hakt.

Nou, dat bleek inderdaad, want toen we bij hun huis aankwamen, zagen we dat ze er meer ingeluisd had. Een hoop andere honden daar. Allerlei soorten en maten, van pups tot volwassen honden, van groot tot klein. Alle smaken en kleuren liepen er rond. Ik werd met mijn broer en zus op een eigen veld gestopt. Ik vond het maar niks en eng allemaal. Ik was gewend in een bos te leven, niet om op een afgesloten terrein te zitten. De andere honden konden wij niet zien door de muur, maar kon ze wel horen. Wij een beetje met die andere honden kletsen (lees blaffen). Kreeg ik te horen van de anderen, dat die krullenbol Selly heet en super tof en lief is. Nou, ik had mijn bedenkingen er over. Eerst maar eens zien en dan geloven. Ik blijf mooi bij d’r uit de buurt en kijk mooi de kat uit de boom. Gelukkig zorgde Selly voor eten, dat was wel fijn. We hoefden dus niet te gaan lopen struinen, zoals we gewend waren. Restaurant Selly & Co beviel ons in dat opzicht best. 

Er verstreken wat dagen en iedere keer kwam Selly naar ons toe. Ik moet zeggen, ze was idd best wel oké en ik ging steeds dichterbij kijken. Mijn broer viel al sneller voor haar krullen en blauwe ogen en ging nog dichterbij. Ze ging hem aaien en was lief tegen hem. Ze deed hem geen kwaad! Dat was wel raar, want mensen gooien toch stenen naar ons en jagen ons weg. Deze dus niet! Uiteindelijk liet ik mij ook overhalen en ging ik bij Selly kijken. Ik vond het wel heel spannend hoor!! Maar steeds een beetje meer en meer ging ik haar vertrouwen. En die knuffels die we kregen waren best wel fijn. Toen ik bij haar zat, keek ze mij in m’n ogen en deed ze een belofte. Het zou allemaal goedkomen en ze zou zorgen dat ik een gouden mand o.i.d. ging krijgen. Geen idee toen nog wat ze bedoelde, maar het zal wel iets goeds zijn. Ze was tenslotte echt wel aardig voor ons allemaal. 

We kregen het steeds meer naar ons zin en steeds leuker! Lekker rennen en stoeien in de tuin, knuffelen met Selly & Co en lekker eten. Zelfs spelen met Mr White, de kat was tof! Die vond ons ook totaal niet eng! Dat was lekker keten en donderjagen met hem! Maar als Selly er dan was, ging ik toch heel graag een knuffel halen bij haar en haar aandacht vragen en lekker bij haar liggen. Zo lag ik een keer met Selly te zonnen, ineens een kabaal en rare geluidjes! Scheen een telefoon te zijn. Ene Pauline aan de telefoon. Geen idee wie dat was, dus maar weer even bij de rest navragen. Schijnt een soort Selly 2.0 te zijn, maar dan zonder krullen, die in Nederland alles voor hondjes zoals wij regelt. Er waren mensen die mij wel zagen zitten blijkbaar. Snap ik ook wel, die waren net als Selly voor mijn knappe koppie gevallen. Die hadden mij op de site zien staan. Geen idee wat een site is, ik stond altijd alleen maar bovenop het nieuwe dak van mijn hok namelijk, maar het zal wel goed zijn. Mensen met kinderen, een jongen en een meisje. Dat klonk wel leuk! Maar ze wilden even bellen over mij voor informatie. Selly vertelde ze dat ik alles nog wel een beetje erg spannend vind wat ik niet ken, maar dat ik wel al steeds meer los kom. Verder vertelde ze goed hoe ik ben, af en toe een boefje ben en alles. Selly stelde hen ook allemaal vragen over hoe zij waren. Ze vertelde ook dat mijn broer Souli iets minder bang was en iets verder was en ook nog beschikbaar was. Hallooo wat zeg je nou!!! Denk dat die krullenbol mij voor zichzelf wilde houden ofzo. Maar niks schrikte die mensen af blijkbaar, want de volgende dag lieten zij al weten definitief voor mij te willen gaan en dat zij mij die gouden mand wilden geven. Dat klonk goed, ook al had ik nog steeds geen flauw idee wat een gouden mand was. Ik moest nog wel even wachten totdat ik naar mijn nieuwe baasjes toe kon, maar 30 september was het dan zover. Ik ging naar Nederland!!!! Geen idee ook waar of wat dat is, maar de krullenbol zei dat het goed was, dus geloofde ik dat maar.

Zo gezegd, zo gedaan dus. Van tevoren moest ik nog gaan wennen aan een tuigje. Wat een ondingen zijn dat zeg, zit echt voor geen meter. Ik zielig kijken naar die krullenbol, maar dat maakte haar weer niet uit, dat stomme ding bleef om. Heel veel foto’s en filmpjes werden er gestuurd en mijn nieuwe baasjes waren al helemaal verkocht, voordat ik naar Nederland ging. 

Daar was dan de grote dag. Ik werd weer in die auto gezet en werd naar het vliegveld gebracht. Selly had me wat gegeven dat ik lekker zou slapen. Althans, dat dacht ze en hoopte ze. Nou mooi niet, ik wilde gewoon naar buiten kijken en alles. Mijn laatste uren in Griekenland, wilde ik niet liggen te pitten. Net als mijn laatste kans om die krullenbol te foppen. Van dat spulletje ging ik namelijk lekker puffen, zodat Selly dacht, dat er een stinkdier in de auto zat, ghehehe. Wilde toch mijn luchtje nog even achterlaten bij haar, zodat ze mij niet zou vergeten. Op het vliegveld moest ik in een reis bench. Dat vond ik maar eng, opgesloten zitten in zo’n kleine kooi. Maar moest blijkbaar volgens Selly en veel keus kreeg ik niet van haar. Of zeg maar gewoon, geen keus. En zo ging ik het vliegtuig in. Samen met Spot, die in de andere bench zat. Twee hele lieve mensen vlogen met ons mee, zodat we zelf de weg niet hoefden te vragen op het vliegveld in Nederland.

Na geland te zijn in Nederland, werden we eerst nog dat hele vliegveld over gesjouwd. Gangetje hier, deurtje daar en toen weer een lift in. Daar stonden die twee lieve begeleiders te wachten. Met bench en al werden we op een karretje gezet. Als een soort Griekse Max Verstappens reden we door de bagage hal en door de schuifdeuren. En daar stonden ze, Suzanne (een soort Selly 3.0 en ook weer geen krullenbol) eennnnn, mijn nieuwe baasjes. Die waren helemaal blij dat ik er eindelijk was! Nou, ik was dat nog niet, want ik vond alles maar eng. Daarbij was ik zo suf als een toeter door dat spul van die krullenbol. Vraag me af of ze dat ook aan die toffe kerel van d’r geeft als die niet luistert….. 

Mijn bench werd geopend en voorzichtig kwam ik naar buiten. Hangt er een kerel met een grote Grijze kop boven m’n hoofd. Ik dacht wat krijgen we nou. Maar dat bleek een van mijn nieuw baasjes te zijn. Ook stond er een super leuke vrouw, een stoere jongen van negen en een lieve kleine dame van vijf (met krullen, dus dat moet wel goed zijn!!). Ik kreeg een halsband om en weer zo’n tuigje om. Ik vond het met m’n duffe hoofd wel best en liet het maar gebeuren. Waar ik eerst gereden werd, moest ik nu een heel vliegveld overlopen. Nou, een stukje vond ik dat wel prima, want wilde wel even mijn poten weer eens strekken, maar na een stukje vond ik het wel weer mooi geweest en ging ik liggen. Ik vond het ook allemaal zo spannend. Allemaal mensen en nieuw gebouw, herrie en alles. Ik wilde naar m’n bos terug i.p.v. deze drukte. Nou, die Grijze snapte mij blijkbaar niet, want hij trok me gewoon mee. Hij gaf me vrij weinig keus. Uiteindelijk kwamen we bij de auto aan. Ik was nog zo suf, dat ik maar gewoon ging slapen op de achterbank, m’n knappe koppie op de schoot van dat leuke ventje en m’n kont bij die Grijze, dat zal hem leren dacht ik, mij meeslepen. Ik hoopte dat ik nog een pufje over had voor hem, maar blijkbaar had ik alles al bij die krullenbol achtergelaten, de mazzelaar.

Zo kwamen we aan bij mijn nieuwe huis. Ik moest nog even met die Grijze bolle buiten blijven en het vrouwtje ging naar binnen en ik kwam er snel achter waarom. Die kwam naar buiten met de hele knappe sheltie dame genaamd Pebbles. Eerst even buiten kennis maken voordat we naar binnen gingen. Pebbles is een stuk kleiner van formaat dan dat ik ben, maar tis wel een lekker ding hoor. En aangezien ik elke hond leuk en gezellig vind, is dat bij deze ook het geval. Naar binnen gaan vond ik heel eng en wilde ik niet. Weer een nieuwe plek die mij onbekend is. Blijven ze nou bezig. En een huis, wat is dat??? Ik ben gewend buiten te zijn! Toen we binnen waren ging ik op mijn gemak even rustig rondneuzen en snuffelen. Zoveel nieuwe geurtjes en dingen. Ik vond het maar spannend allemaal. Er lag een kussen op de grond en aangezien ik mij nog steeds een garnaal voelde, ben ik daar lekker op gaan slapen. Na alle indrukken vond ik het allemaal wel even best. Die avond en volgende dag, moest ik iedere keer weer mee naar buiten, ik vond het maar niks en eng. Maar ik kon dan wel even plassen, dat dan wel weer. En ik kreeg eten van deze lui! Dat was wel lekker! Als ik nou heel snel ging eten, kon ik misschien ook nog het eten van Pebbles afpakken. Alleen was die kleine pittige tante Pebbles het daar niet mee eens. Maar eten is eten en als het straks op is, verhonger ik!! Die kleine liet me even duidelijk blijken dat het haar bak was en ik er af moest blijven. Ze blafte me duidelijk toe dat ik echt wel genoeg te eten ging krijgen hier. Nou, eerst zien en dan geloven dacht ik. Maar ze had gelijk. Twee keer per dag kreeg ik een heerlijk maaltje voorgeschoteld en iedere dag ging ik sindsdien rustiger eten, aangezien ze mij inderdaad niet lieten verhongeren. 

Het enige wat ik nog steeds niet had gevonden, was die mand van goud. Die krullenbol in Griekenland had me mooi gefopt. Dat kussen is gewoon van stof, niet van goud. Lekker dan, zo’n dooie mus. Ik rekende mij al rijk met al dat beloofde goud. Daar kon ik mooi snacks van kopen en speeltjes en alles dacht ik! Nou, mooi niet dus! Ben ik er mooi ingetuind bij die krullenbol met haar belofte, pfff. Gelukkig hadden het vrouwtje en die Grijze speeltjes voor mij gekocht. Een hele mand vol, die ik zelf mocht pakken! Hoe cool is dat!! En snacks hadden ze ook!!! Dus dat goud had ik ook nog niet nodig gehad, want alles werd voor mij betaald tot dan toe. Ik sliep alleen nog veel, want ik moest alles nog wel een beetje verwerken, alle indrukken, nieuwe dingen, drukte buiten op straat, nieuwe plekken en mensen. Wat was dat veel allemaal. Gelukkig kreeg ik alle kans om te slapen en hoefde ik helemaal niks van het vrouwtje en die Grijze. En ze gaven me knuffels en aaiden me. Ze zijn best wel lief voor me! Bij die krullenbol vond ik het heerlijk als ze op m’n buikje kriebelde. Zouden ze dat hier ook doen. Ik ging het gewoon proberen. Als die Grijze mij weer komt aaien, ga ik gewoon mijn poten de lucht in gooien. En weet je wat, hij deed het gewoon! Lekker joh he! 

Maar ik lag nog steeds maar op dat kussen. Maar wacht eens, die kleine Pebbles lag ergens anders op. Op hetgeen waar het vrouwtje, die Grijze en de kinderen ook op zaten. Ik ging het toch maar eens onderzoeken en stapte er bovenop. Oeh, dat is lekker zacht. En meer ruimte op dan op dat kussen, beter!!!! Die kleine vertelde mij dat het een bank is en dat wij daar ook op mochten liggen. Het leek gewoon een heeeeeele grote mand! Dat is goud zeg!!! Wacht…. Goud???? Nu snap ik het!!!! Dit bedoelen ze met een gouden mand!!! Dat je een warme plek hebt, eten krijgt, drinken krijgt, knuffels krijgt, op je buik gekriebeld wordt, snacks krijgt, lekker gaat wandelen en nog zoveel meer!!!! Dit is echt zooooooveel beter dan in het bos wonen, waar wij ons moesten afvragen of we wel iets te eten konden vinden. Die krullenbol heeft mij helemaal niet gefopt dus!!! Ze heeft haar belofte gehouden en gezorgd dat ik een gouden mand heb gekregen. Of eigenlijk een gouden bank met alle services die je maar kan bedenken. Selly, Pauline, Suzanne en alle anderen hebben gezorgd dat ik mij nu nergens meer zorgen om hoef te maken. En mijn nieuwe baasjes?? Die willen mij nooit meer kwijt zeggen ze!!!! Maar dat snap ik dan ook wel weer…..ik heb ze mooi helemaal om mijn vingers gewonden met mijn knappe koppie en mijn droopie ogen. En ik wil hier ook nooit meer weg!!!

Inmiddels woon ik alweer drie maanden hier in Nederland en heb ik het super naar mijn zin! Volgens het vrouwtje en die Grijze ben ik wel een boefje. De sokken en kleding schijnen alleen van hen te zijn en mag ik niet pikken van ze. Maar stiekem vind ik dat gewoon een heel leuk spelletje. Net als hun schoenen en sloffen. En dekentjes. En spelletjes. En eigenlijk alles wat ik maar te pakken kan krijgen. Ik blijf het gewoon nog lekker doen, ghehehehe. 

Ik ben ook nergens bang voor, niks maakt mij uit, ook vuurwerk niet. Alleen die stomme stofzuiger vind ik nog maar een lawaai ding. Inmiddels zit ik met mijn vrouwtje op een cursus. Daar gedraag ik mij uiteraard voorbeeldig. Daar hoeven ze niet te weten wat voor dondersteen ik ook kan zijn natuurlijk…… En gaan we soms lekker wandelen op de hei met andere adoptiehondjes. Oscar en Donna zijn daar mijn vriend en vriendin (zie de andere succesverhalen), net als heel veel andere leuke hondjes waar ik lekker mee kan rennen en stoeien! En lekker eten krijg ik nog steeds! Ik ben al 8 cm gegroeid sinds ik hier ben. Volgens die Grijze begin ik meer op een Grieks kalf te lijken, dan op een Griekse hond. Nu ben ik tenminste groot genoeg om lekkers van het aanrecht af te pikken. 

We hebben ook nog een paar weken een loge gehad, een super mooie sexy blonde Italiaanse dame. Die vond het ook allemaal maar eng hier in Nederland. Samen met mijn vrouwtje, die Grijze en de kinderen, hebben wij haar laten wennen en laten zien dat het echt wel leuk is hier in Nederland en dat knuffels echt wel fijn zijn. Ook heb ik haar geleerd waar de koekjes en chipjeskast was. Samen hebben we die leeg gegeten. Alleen kwamen ze erachter. Misschien hadden we de verpakkingen toch wat beter moeten verstoppen. Nu zitten er klemmen op de kastdeurtjes, damn. Inmiddels is zij naar haar eigen gouden mand gegaan, waar zij het super naar haar zin heeft!!! Ik mis haar alleen wel hoor!!! Maar ik ben blij dat ik haar heb kunnen helpen!!! Ook zij heeft door Filos haar gouden mand gekregen, net als ik!! En zoveel andere hondjes ook nog!!

Volgens het vrouwtje en die Grijze zijn zij heel blij dat ze mij via Filos hebben gevonden. Filos (vriend in het Grieks) heeft hun betekenis meer dan waar gemaakt, want ik ben mijn baasjes vriend voor het leven en zij de mijne. Maar die krullenbol en de rest laten mensen niet zomaar een hond adopteren. Eerst moesten het vrouwtje en die Grijze door de screening (lees kruisverhoor) van Pauline heen, voordat ze überhaupt gingen nadenken of zij mij wel echt een gouden mand gingen geven. En ook of ik geen “corona” hondje zou zijn, die daarna weer in een asiel zou belanden. Of ze wel goed beseften waar ze aan begonnen met een buitenlandse hond die alles nog moest leren en veel tijd nodig had. Nou, ik ben hond nummer 6 voor mijn baasjes, dus dat zat wel snor volgens Pauline. En ik ben heel blij dat Pauline zo streng is, want wij zwerfhondjes hebben al een raar leven gehad voordat we bij onze nieuwe baasjes komen. Daarna kwam de volgende selectieronde, bellen met die krullenbol in Griekenland. Ook die benadrukte wederom wat het inhield om een hondje uit het buitenland te adopteren. En ook zij was gelukkig streng (maar dat wist ik natuurlijk zelf ook al uit ervaring. Met de lieve krullenbol valt niet te spotten en ze viel ook niet te foppen). Zowel Selly als Pauline gingen akkoord met mijn nieuwe baasjes. En wat een match zijn we geworden!!! Oi filoi voor het leven!!!

Lieve Selly, Pauline, Suzanne en rest van Filos, dank jullie wel voor alle goede zorgen. Zowel voor mij in Griekenland, als zorgen voor mijn gouden mand en richting mijn nieuwe baasjes!!

Een grote poot en een dikke lebber voor jullie allemaal!!!

🐾🐾🐾Floki