• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Impulsief of weloverwogen?

Impulsief of weloverwogen?

Gepubliceerd op 18 januari 2021 om 17:28

Impulsief of weloverwogen? 

 

 

‘Ik wil het wel kopen voor 550 euro!’

‘Doe mij even een optie op die of die hond’.

‘Ik loop 5 uren per dag met de hond!

 

Dit zijn een paar van de talloze reacties die bij ons binnenkomen.

De laatste weken wringen mensen zich in allerlei bochten om maar zo snel mogelijk aan een hond te komen.

Iedereen woont tegenwoordig aan het bos, iedereen houdt van lange wandelingen en we zijn allemaal al jaren bezig met de beslissing of we nu wel of niet een hondje willen. 

De prijs doet er eigenlijk niet meer toe en wanneer het te lang duurt willen ze hem desnoods zelf wel komen halen.

 

De wachtlijsten bij een (brood)fokker zijn absurd lang, de prijzen bizar hoog, dus dan wordt er al snel uitgeweken naar een rescuehondje uit het buitenland.

Maar je ziet inmiddels door de bomen het bos niet meer.

Hoe weet je nu of een stichting betrouwbaar is en geen op geld beluste buitenlandse fokker is?

Met zoveel vraag naar een hondje zijn het sterke benen die de weelde kunnen dragen.

 

Onze eigen Pauline maakt overuren aan de telefoon.

Familie die enigzins kans maken om door onze screening heen te komen worden onderworpen aan een streng gesprek.

Immers een pup schaf je niet aan voor de komende maanden.

Een hond is een investering waar je zomaar 10 jaar of langer aan vast kan zitten.

En wij plaatsen onze hondjes graag bij een geschikte familie.

Daarbij gaan wij uit van het welzijn van het hondje.

‘Maar onze kinderen zijn thuis, wanneer wij werken!’

Dat is ook een veel voorkomende opmerking die we regelmatig te horen krijgen.

Ons antwoord is simpel: Je legt de verantwoording van het opvoeden niet bij je kinderen, die moet je zelf nemen. 

Vele telefoongesprekken later, beslist het team welke pup of welke hond naar welke familie gaat.

Bij het zoeken naar een juiste adoptant, horen natuurlijk ook afwijzingen.

Soms vinden wij een andere familie, een andere adoptant net iets meer geschikt.

‘Ik ga een slechte recensie schrijven!’

‘Jullie zijn stom om mij zomaar af te wijzen!’

‘Er bestaat geen betere adoptant dan ik voor dit hondje!’

Dit is een kleine greep van de antwoorden die we ontvangen wanneer iemand niet door de screening komt.

Ondankbaar, respectloos en zonder enige klasse.

 

Nu vraag je je misschien af, waarom ik hierover een blog schrijf.

Dat zal ik uitleggen.

Mensen vergeten wellicht in hun zoektocht naar een hond, dat wij een Rescue organisatie zijn.

Ikzelf verkeer vaak in bizarre omstandigheden om een pupje uit zijn benarde situatie te redden.

Vele avonden die bedoelt zijn om gezellig samen voor de tv te zitten, monden uit in een compleet ander scenario.

Of ik rij met een auto vol met hondenvoer door de bergen, of ik moet hals over de kop naar de dierenarts, of we staan in de stromende regen de hokken van de honden te vullen met hooi, zodat onze puppenkinderen maar vooral warm en gezond kunnen blijven.

En dan maar niet te spreken van de situaties waarin wij ons begeven dat we te maken hebben met begriploze dorpsbewoners die ons voor gek verklaren dat we met de zwerfhonden bezig zijn. 

Wanneer de pup eenmaal onder onze hoede is, dan verlies ik ze geen seconde uit het oog.

Ze zijn vaak klein, kwetsbaar en zonder moeder(melk).

Het is een intense zorg om de kleintjes zonder problemen groot te brengen.

Ze moeten direct ontwormd en ontvlooid worden.

Meteen in quarantaine en uiteraard worden ze per direct gevaccineerd.

En wanneer de dierenarts groen licht geeft door middel van de healthcheck, mogen ze bij de grote puppenroedel.

Maar dan zijn we er nog niet.

De kleintjes moeten gesocialiseerd worden, ze maken kennis met de poezen, met de kippen en natuurlijk onze eigen honden.

Vrienden die over de vloer komen worden tussen de honden gezet, want hoe vaker in de hand, hoe beter.

Ik laat ze wennen aan het wandelen in het bos, ze ontdekken hoe mooi de wereld is en wanneer ze eindelijk hun rabiesvaccinatie hebben gekregen, dan kunnen ze drie weken later, mits er vervoer beschikbaar is, naar hun gouden mand afreizen.

 

In die tussentijd gaan we op zoek naar een geschikte adoptant.

Iemand die begrijpt dat we met dieren te maken hebben waarvan de ouders niet bekend zijn.

Iemand die een rescuehondje een gouden mand wil geven met alle voors en tegens die daarbij horen.

Iemand die toch zielsveel van de hond houdt, ondanks dat hij geen pup meer is en er inmiddels toch wel heel anders uitziet dan die schattige puppenfoto.

Iemand die niet wakker ligt of de pup zand mee naar binnen neemt, of hij aan het vloerkleed gaat knagen of omdat hij de afstandbediening van de televisie prefereert boven zijn eigen speeltjes.

Iemand die snapt dat de hond moet wennen aan zijn nieuwe luxe leventje, dat hij alles heeft achter moeten laten wat hem zo lief was en dat hij soms hondentranen heeft wanneer er niemand thuis is of wanneer het donker wordt.

Maar bovenal iemand die de tijd en de rust heeft en 200% voor een rescuehondje wil gaan.

Dus heb je twijfels bij het aanschaffen van een rescue-hond, begin er dan gewoon niet aan.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Bianca
5 maanden geleden

Groot respect voor wat jullie allemaal te verduren hebben.
Er zullen helaas altijd mensen blijven, die niet weten fatsoenlijk te communiceren of niet kunnen omgaan met afwijzing. Hoe logisch zo'n afwijzing ook is.

Gelukkig hebben jullie een realistische kijk en natuurlijk is het moeilijk om slecht nieuws te brengen.
Ga zo door met jullie mooie werk.

Staande knuffel (haar favoriet) van Brownie en warme groet van Peter en Bianca