• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Het verlanglijstje

Het verlanglijstje

Gepubliceerd op 27 oktober 2020 om 19:19

Vroeger, toen ik nog een klein meisje was, zei mijn moeder eens: ‘Selly, maak maar een verlanglijstje voor je verjaardag. Dan kunnen wij daaruit een kadootje voor je kiezen’.

Die avond overhandigde ik trots mijn lijstje aan mijn moeder.

Met grote vragende ogen keek ik naar haar op.

Maar het stukje papier werd terug in mijn handen geduwd en ik werd verzocht een nieuw lijstje te maken.

Met mijn hoofd gebogen liep ik terug naar mijn slaapkamer.

Het lijstje liet ik verfrommeld in de prullenbak dwarrelen.

De laatste regels waren nog net te lezen.

 

-Een klein hondje

-Een klein hondje

-Een klein hondje

-Een klein hondje

 

Maar onder het mom ‘Je vader is allergisch’, ‘wie gaat dat beest verzorgen, ik zeker?’ ‘We hebben al een poes’, veegde mijn moeder mijn smeekbedes om een hondje elke keer weer van tafel.

De poes daarentegen werd continue onder mijn arm meegesleept.

Met mijn kleine beentjes strak vooruit op de bank, zat ik super comfortabel maar was ik bedolven onder onze zwart-witte poes. Mijn kleine armpjes geklemd om het arme beest, die het achteraf gezien niet zo heel erg leuk meer vond.

Maar Poes was geen hondje.

Gelukkig woonden we naast een boerderij waar regelmatig hondjes en poesje rondliepen.

Trixie, het kleine hondje van de boer, ontsnapte regelmatig en zat bij mijn school te wachten tot ik eindelijk klaar was en van het schoolplein kwam afrennen.

Met Trixie aan mijn zij was ik het gelukkigste kleutertje van de hele wereld.

Mijn moeder heeft op vroege leeftijd grijze haren van me gekregen.

Ze riep en zocht me overal.

Ik lag dan in de hooiberg van de boer te spelen met de poesje en Trixie.

Mijn mooie jurkje vies van de hondenpootjes en het stro in mijn haar.

 

Jaren later sloot ik me aan bij elke vereniging die met dieren te maken had.

Dierproefvrij, De dierenambulance of het plaatselijke asiel. Met mijn eigen honden liep ik cursus na cursus af en zoog alle informatie op die er beschikbaar was.

Mijn emigratie naar Griekenland ging uiteraard gepaard met mijn eigen hondje Muppet terwijl mijn oude Rottweiler Beer zijn laatste oude jaar in rust bij mijn moeder mocht doorbrengen in Nederland. (Een heftige keuze, maar weloverwogen gezien de stress en het enorm warme weer. En in betere handen kon hij niet zijn).

 

Eenmaal hier in Griekenland werd ik geconfronteerd met het bizarre aantal zwerfhonden.

Ze sliepen in de bermen, verscholen zich onder struiken voor de mens en heel vroeg in de ochtend, voordat de mens wakker was, kon je hele roedels door de straten zien scharrelen.

Al was het de gewoonste zaak van de wereld, maakte ik om de dag een vast rondje met onze auto.

Zwerfhondjes voeren.

Ons eigen eten of gekocht voer.

Alles ging naar de zwervers.

 

Nu, 10 jaar later heb ik 33 hondjes in onze tuin.

Mijn man is dagelijks in de weer om het shelter te onderhouden.

De dagen van winkelen, wandelen op het strand of weekend-tripjes maken zijn verleden tijd.

Om half zeven gaat de wekker en terwijl mijn man het ontbijt verzorgd, maak ik een ronde bij de hondjes.

Met een luid geblaf en gepiep wordt ik elke ochtend begroet.

Het verzorgen van de zieke pups, het knuffelen van de oudere, het nadenken hoe we het deze keer weer eten geven zonder dat ze ruzie maken, het sussen van de bange pup en het complimenteren van die grote dappere hond, die zo heerlijk is opgeknapt na zoveel maanden.

Dan komt het opruimen van de poep, terwijl de kleintjes vrolijk in mijn broek of benen bijten en er voor zorgen dat niets soepeltjes verloopt. Het verzamelen van de vieze dekens in de hondenhokken en het verzamelen van het puin.

Het hoort er allemaal bij.

Wanneer ik dan de puppentuin uitloop en kleine een-ogige Jack zit op me te wachten, tezamen met mijn vier andere honden, dan ben ik een gelukkig mens.

Eenmaal weer binnen bij mijn lieve man pak ik mijn grote mok koffie en schuif ik zachtjes aan tafel.

Terwijl ik met mijn ogen dicht een grote slok van het wondervocht neem hoor ik het gedempte piepen van de mini’s.

De avond ervoor binnengebracht.

Gevonden tussen puin, bekneld, ondervoed en net 4 weekjes oud.

Ze zijn wakker.

Met een zucht sta ik op van de tafel en bereid hun puppymelk voor.

Ik open hun bench, haal de kleintjes eruit en in een soepele beweging trek ik hun inlegluier van hun inmiddels koude kruikjes.

Wanneer ik 15 minuten later weer aanschuif en een hap van mijn broodje neem, zegt mijn man laconiek ‘Baby, next month is your birthday. Do you have any wishes?’

 

Beware what you wish for, because one day it might come true.

 

Honger, dus pap in de morgen!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Conny
8 maanden geleden

Zo herkenbaar eens een dierenmens, altijd een dierenmens. Geweldig zoals jullie je inzetten voor deze beestjes, RESPECT 👍🥰