• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Het grote afscheid!

Het grote afscheid!

Gepubliceerd op 20 mei 2020 om 22:26

 

Ik loop door de tuin en zie de kleintjes op me af rennen.

Ze springen als kleine konijntjes op en neer en proberen allemaal als eerste bij me te komen.

Ik zak neer in het gras, aai de kleine lijfjes en een stille traan rolt over mijn wang.

 

Het was kerst 2019.

Een vriendin belde me op met de mededeling dat ze twee ultra kleine pupjes had gevonden in een doosje op de parkeerplaats achter een nachtclub.

De twee kleintjes kwamen uiteraard diezelfde dag nog bij ons binnen.

Enige weken later volgde Moos.

De kleine brutale mix herder. Met zijn 8 weken oud veroverde hij iedereen die bij ons binnen kwam.

Gevolgd door Brammetje, de wilde haardos waarvan ik soms niet kon zien wat de voor of achterkant was.

Het was een fantastisch kwartet.

Ze deden alles samen, behalve groter worden.

Moos bleef lang klein, maar nam al snel een spurt en liet de andere drie ver achter zich.

In de weken daarop kwam de hondjes als stromend water binnen.

Amai, de schuurpups, de vuilnispups, Saya en haar prachtige kinderen en ondertussen vlogen de pups uit de ondergelopen kelder van het gemeentehuis stuk voor stuk uit richting Nederland.

De dag dat Soof werd binnengebracht sloten de grenzen, ging Griekenland in een complete lockdown en bleven de vliegtuigen aan de grond.

Onze boomgaard was nog nooit zo vol geweest met 26 hondjes.

Maar we hadden goede hoop.

Dit kon nooit lang duren.

Dus vervolgde ik de wandelingen in het bos met Moos naast mijn voet, Bram en de kleintjes ver in de verte en alle andere pups als een treintje achter me aan.

We kochten een aanhangwagen vol voer en sloegen een fikse dosis wormpillen, antivlooien sprays en nog veel meer medicatie in.

Niemand kreeg ons eronder.

Lockdown of niet.

 

Maar de weken gingen voor bij en de kalender van de vluchten van Transavia bleef angstvallig leeg.

De pups werden jonge honden en transformeerden tot kleine pubers.

Zoveel vragen kwamen er in me op.

Zoveel angsten.

Zoveel gevoelens waar ik geen kant mee op kon.

Hoe lang ging dit nog duren?

De lading met voer was inmiddels op en in stilte reden we opnieuw naar de groothandel.

Er kwam geen verandering in de Corona-situatie.

Het virus greep rap om zich heen en land na land ging op slot.

 

Na een noodkreet te hebben geplaatst op onze website en Facebook, stroomden de donaties binnen.

De oud-adoptanten, de huidige adoptanten, familie van adoptanten, vrienden van adoptanten, mensen die ons volgen en hondenliefhebbers.

 

Allemaal deden ze een duit in het zakje van Filos Dog Rescue om ons door deze bizarre tijd heen te helpen.

We waren met stomheid geslagen.

Wat een waanzinnig support uit Nederland.

Dit gaf ons moed!

En we begonnen te bellen.

Adoptanten, familie en natuurlijk heel team Filos ging aan de slag.

Er moest een manier zijn om de hondjes naar Nederland te halen!

En die manier kwam er.

Na lang, lang wachten, bellen, hopen, huilen en nog meer wachten kwam er dan die dag dat onze daadwerkelijke honden-taxi voorreed.

 

Het is moeilijk te beschrijven wat er door je heen gaat op zo'n moment.

Een enorm gevoel van blijdschap met een laagje opluchting.

Maar datzelfde gevoel werd tegelijkertijd overdekt met verdriet.

Want hoe graag ik ze ook naar Nederland wilde hebben, wanneer ze een kleine 5 maanden bij je zijn is het moeilijk afstand te bewaren.

 

Moos liep vrolijk mee aan de riem.

Hij keek blij naar me op toen we samen naar de bus liepen, maar zijn vrolijke blik werd niet door mij beantwoord.

Ik zakte neer op mijn knieën, sloeg mijn armen om zijn prachtige nek en duwde mijn neus in zijn vacht.

Hij bleef doodstil zitten.

 

Toen kwam Amai.

Lieve, lieve Amai.

Ze had zo'n enorm slechte start gehad maar heeft met volle teugen genoten van onze wandelingen en was eindeloos geduldig met de nieuwe kleine bijtertjes.

Amai snapte er niks van en stribbelde wat tegen.

Met een brok in mijn keel wendde ik me af en ging de volgende pups halen.

Stuk voor stuk kregen ze een knuffel en een zoen en zette ik ze in de bus.

Kleine Pollewop en Gijsje mochten samen in een kooi, maar zo kalm ze de bus ingingen, zo kalm had ik ze hier nog nooit meegemaakt.

 

'Bram, baby!' zei mijn man.

Bram? Ik keek hem vragend aan.

Bram was zo'n onderdeel van ons huishouden geworden dat een deel van mijn verstand weigerde te begrijpen dat Bram ook mee moest.

De kleine man snapte direct dat er iets mis was en hing als een vaatdoek in mijn armen.

Geen hondenglimlach, geen kwispelende staart.

 

En daar was het moment dat ik Boris moest afgeven.

Boris oftewel Coby.

Mijn kleine rots in de branding.

Mijn verwende prins.

Menig hebben het filmpje bekeken op Facebook waarop ik Boris vast hield, hij zijn ogen sloot terwijl hij zijn poten om mijn nek sloeg.

Zachtjes wiegde ik hem heen en weer.

Mijn keel kneep zich dicht en veel te snel werd Boris van me overgenomen.

Ook hij ging in een kooi en terwijl ik me omdraaide zag ik nog net hoe hij zijn voorpoot tussen de tralies uitstak in een poging me aan te raken.

De rest van de hondjes heb ik in een waas afgegeven.

 

Een bus vol met hondjes die zonder onze inzet geen kans van slagen hadden gehad.

We waren één gigantische puppenfamilie.

Samen eten.

Samen slapen.

Samen wandelen.

Samen spelen en vooral samen blaffen.

In het donker draaide de bus onze parkeerplaats af.

Langzaam sloten de hekken en zag ik de achterlichten verdwijnen in de duisternis.

Het enige wat we hoorden was een lange doordringende huil van Boris.

 

De dag van aankomst was onvergetelijk.

Pauline met team Filos verwelkomde de chauffeur met onze hondjes die er meer dan 3000 km op had zitten.

En stuk voor stuk werden de honden uitgeladen en afgegeven aan de adoptanten die in de auto, netjes op een rij zaten te wachten.

 

Ik keek mee door middel van een video-call (Dankjewel Patries!!) en zag de intense blije gezichten van de adoptanten.

Eindelijk konden ze hun puppenkind in hun armen nemen.

Na dagen, weken, maanden van werkelijk honderden foto's, filmpjes en voiceberichten bekijken en afluisteren mochten zij hun lang verwachte viervoetertje dan ontvangen.

Diezelfde avond stroomden de foto's binnen van slapende, maar vooral genietende honden.

 

Ik word hard in mijn enkel gebeten en waak op uit mijn gedachten.

Kleine Page kijkt me brutaal aan en Kai trekt aan mijn jurk.

Lachend veeg ik mijn traan weg, sta op en open de deur naar het bos met in mijn kielzog 15 kleine pupjes.

Pupjes die allemaal in de wachtkamer zaten bij fosters tot er weer plaats was in onze zo begeerde boomgaard.

Ze springen, blaffen luid en rollen over elkaar heen terwijl ik mijn weg vervolg door het hoge gras.

 

Wat een avontuur was dat.

En wat een geweldige adoptanten.

Maar vooral.. wat een geweldige honden.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Rodney Papanikitas
een jaar geleden

Zo ontroerend maar als adoptant kan ik wel degelijk zeggen dat ze geweldige hondjes zijn. Wij hebben Jill geadopteert en ze doet alsof ze hier altijd al is geweest. Zo lief, intense knuffelaar en vooral dankbaar. Niet enkel tegenover ons als adoptant maar ook tegenover Selly. Ze lag diep te slapen en wij luisterden een gesproken bericht van Selly, plots schoot ze wakker en keek ons aan van : deze stem ken ik ? Is dit mijn superheld die ik hoor? Op dat moment heb ik me gerealiseerd dat ze ook al krijgt ze een nieuw en totaal ander leven ze toch dankbaar is, niet enkel lieve Jill maar ook wij. Ik wil zeker iedereen bedanken die dit heeft gerealiseerd. Dit is niet zomaar een organisatie, hier zit liefde in en dat is nu juist wat die pups het hardst nodig hebben. Liefs Rodney & Rumer

Conny van de Hoven
een jaar geleden

Wauw Selly wat een verhaal en inderdaad tissues zijn niet overbodig. In een woord geweldig van wat jullie voor de hondjes doen. Zoveel warmte, zoveel liefde, zoveel inzet- en doorzettingsvermogen. RESPECT