• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Achter de schuifdeuren op Schiphol.

Achter de schuifdeuren op Schiphol.

Gepubliceerd op 11 februari 2020 om 21:54

Ik zat wel makkelijk, boven op een roestvrijstalen bak.

Een beetje koud, maar beter dat dan op mijn benen staan.

Ik was doodop en het wachten duurde oneindig.

De lift waar de hondjes uiteindelijk zouden uitkomen op Schiphol is vlakbij de bagagebanden, dus met één oog op de bagage en de andere op de lift, zat ik mijn wachttijd uit.

Aan de andere kant van de deuren wachtten de adoptanten op hun beurt weer ongeduldig op hun viervoetertjes.

Maar eindelijk, eindelijk verschenen daar de eerste hondjes in de lift.

Ozzy en Muffin reageerden blij op mijn stem en stonden kwispelend in de bench.

Snel pakte ik een trolly en tilde de enorme bench er bovenop.

Toen de tweede bench uiteindelijk ook door de lift geschoven werd, vroeg ik de ‘vriendelijke’ vent of hij even wilde helpen tillen.

Hij keek me aan alsof ik hem een oneerbaar voorstel deed.

Snel keek hij over zijn schouder en knikte schichtig.

‘Even snel dan’, mompelde hij.

De bench met Cody en Zoë erin werd op de trolley geschoven en voordat ik hem kon bedanken was hij alweer in lift verdwenen en sloten de deuren achter hem.

Daar stond ik, met twee trolleys een beetje onhandig de hondjes richting uitgang te manoeuvreren.

Mijn koffer lag stevig bovenop trolley nummer één en zo kwamen de bekende schuifdeuren dichterbij.

Maar twee karretjes duwen lukt niet altijd dus eentje trekken en eentje duwen leek me handiger.

Het leek alsof ik te maken had met een spartelende kleuter aan mijn arm, want het karretje had geenszins plannen om mij te volgen.

De deuren leken wel kilometers ver en stug stapte ik door.

Terwijl er een stroom van ongeduldige mensen mij inhaalden met hun kleine bonkende trolleys achter hun aan, stopte ik met mijn puppenkleuters bij de beveiliging.

Drie man stond lachend met elkaar te praten en een vierde werkte ongeïnteresseerd zijn broodje naar binnen terwijl hij me opnam.

‘Willen jullie me misschien even helpen om de trolleys door de deur te duwen?’ vroeg ik met mijn bekende glimlach.

Maar waar ze voorheen altijd behulpzaam waren, lieten ze vandaag duidelijk merken dat ze geen plannen hadden om in actie te komen.

Terwijl de pups ongeduldig piepend achter me langs naar de mannen in uniform keken, kreeg ik te horen dat ze met te weinig mensen waren om me te helpen.

‘Te weinig...?’ echode ik en mijn ogen gleden scherp over de grote kerels die zeker stuk voor stuk ver boven me uit torenden.

Duidelijk ongemakkelijk keken ze elkaar aan en rechtten ze hun rug.

‘We mogen niet door de deuren’ opperde de etende man met zijn volle mond.

‘Oh, vandaag niet? Vorige maand hebben jullie me anders wel geholpen’ bitste ik terug.

Ik realiseerde dat ik mezelf er niet populairder mee maakte en mijn kansen op hulp als sneeuw voor de zon verdwenen.

Snel blikte ik door de hal en zag een stroom van zeker honderden blije reizigers aankomen die na lang wachten eindelijk hun koffer van de band mochten pakken.

‘Weet je, Ik doe het wel alleen. Maar blokkeer ik wel even de uitgang. Want er is een bochtje en met 2 trolleys kan ik die niet al te makkelijk nemen’.

Maar de mannen keken me alleen maar wazig aan en verharden of verstarden niet.

Ik haalde mijn schouders op, hing de tas met de poes over mijn schouder, greep de twee trolleys met mijn pluizige pups vast en begon aan de laatste 15 meter.

Één trolley recht voor me uit en de tweede achterste voren achter me aan trekkend.

De kleuter-trolley was het al helemaal niet met de situatie eens en draaide volledig om zijn as tot hij de gehele toegang blokkeerde voor alle passagiers.

Ik hoorde de reizigers al klagen en mopperen maar weigerde harder mijn best te doen.

Dit is wat het is wanneer niemand je te hulp schiet.

De passagiers bleven maar komen en de knoop met mensen werd groter en groter. Af en toe wurmde een uiterst ongeduldige man zich tussen mijn wiebelende kennels door en glipte de schuifdeuren uit.

Ondanks mijn benarde situatie voelde ik me helemaal in mijn nopjes.

Het was immers te laat voor mijn douane vriendjes om me alsnog te hulp te schieten, want dan zouden ze hun eigen stelling afvallen.

Daar kwam bij dat ik inmiddels omgeven was door zeker honderd mensen.

Maar daar was mijn redder in nood.

‘Kom maar, ik help u wel even!’ hoorde ik van achteren en toen ik me omdraaide zag ik een man met een geel werkvestje zich door de opeenhoping van wachtende mensen mijn kant op dringen.

Terwijl hij de ‘behulpzame geüniformeerde mannen’ passeerde wierp hij een kwade blik hun kant op. Ik kon het niet laten om mijn beide duimen sarcastisch naar ze omhoog te steken en over de hoofden van de menigte te roepen ‘Alles onder controle, hoor! Blijf waar je bent...!’

 

En zo gleden de hondjes probleemloos door de deuren, recht in de armen van hun adoptanten.

 

De volgende keer sta ik er gewoon weer en zal ik opnieuw vragen of ze mij en de hondjes willen helpen. Want de aanhouder wint. 💪🏻🐾

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Monique & Glan
9 maanden geleden

Hoi hoi, hier gelukkige nieuwe adoptanten van Spot❤️.

Wat mooi geschreven, wij kunnen niet wachten om jullie op Schiphol te begroeten..

Vriendelijke groeten
Monique & Glancy