• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Rosie, slachtoffer van de mens, het beest...

Rosie, slachtoffer van de mens, het beest...

Gepubliceerd op 20 oktober 2019 om 12:18

Ik zit hier achter mijn toetsenbord en heb eigenlijk geen woorden voor wat er vandaag gebeurd is.

Iedereen weet ondertussen dat ik meer dan vol zit v.w.b. de honden en de pupjes.

Ik wil namelijk elke hond de verdiende aandacht c.q. liefde geven die ze verdienen.

Bij teveel honden betekent dat een beetje minder aandacht voor elke hond of pup die hier rondloopt.

 

Een paar dagen geleden werden er 6 pupjes gebracht.

Ze waren nog maar 8 weekjes oud en waren moederziel alleen achtergelaten op een afgelegen terrein.

Een snelle berekening wanneer er vluchten beschikbaar waren en wanneer sommige hondjes zouden vertrekken deed me beslissen om deze pupjes te verzorgen.

Het was maar een paar weken extra druk, dat zou wel lukken.

De kleintjes werden gebracht en ik was in mijn nopjes.

Hoe leuk is dat dan, op de grond zitten en kleine bange viervoetertjes socialiseren.

De koekjes, knuffels en de ton met puppyvoer deden wonderen en in no-time was ik hun beste vriendje.

Maar ook kleine mondjes hebben voer nodig, dus ik was vandaag de bres op voor nog meer puppyvoer.

 

Het was een mooie warme nazomerse dag en ik raakte aan de praat met een vrijwilligster van de plaatselijke dierenvereniging.

Ze liet me foto's zien van een zwaar ondervoede moederhond met een nest pupjes.

Ze zaten met hun handen in het haar en hadden geen idee waar ze haar moesten onderbrengen.

De enige optie was haar achter te laten op de straten van een klein dorpje met onverschillige bewoners.

 

Niemand keek naar ze om.

Niemand zou ze verzorgen.

Niemand zou ze missen.

Aan hun lot overgelaten.......

 

Ik wreef met mijn hand in mijn nek en zei een beetje ongemakkelijk dat ik al 16 honden in onze tuin had rondlopen!

Maar de vrouw bleef aandringen, met tranen in haar ogen legde ze me uit dat ze alleen maar een plaatsje nodig hadden. Zij zou alles verzorgen, het eten, eventuele medicatie...

Mijn brein draaide op volle toeren en ik puzzelde me suf.

Tien pupjes met hun mamma, dat zou betekenen dat ik dan in totaal 27 hondjes zou moeten verzorgen, de winter stond voor de deur dat betekent veel regen, ijskoude wind en zelfs sneeuw.

De pupjes waren nog maar 2 tot 3 weken oud en zouden nog niet blaffen noch herrie schoppen.

 

Wij hadden nog een verwaarloosde moestuin die helemaal afgesloten was met een hek.

Immers, de tomaatjes en de komkommers moesten tegen onze hondjes worden beschermd.

Maar met zoveel hondjes werden de tomaten en komkommers verwaarloosd en hebben we onze moestuin-skills maar aan de wilgen gehangen.

Misschien konden ze daar wel blijven, dacht ik bij mezelf, tot de grote pups naar Nederland vertrokken.

Dan konden ze daarna in de boomgaard bij de andere pups.

Ik zuchtte en stelde voor dat ze bij de pups ging kijken en me wat foto's zou sturen, zodat ik een inschatting kon maken hoe of wat.

Zo gezegd, zo gedaan.

 

Een klein uurtje later hing ze huilend aan de telefoon.

De moeder stond wankel op haar pootjes, de pups waren te klein om zelfstandig te eten.

Wanneer de moeder zou overlijden maakten de kleintjes geen schijn van kans.

Ik hoor het mezelf nog zeggen: "Breng ze maar hier".

 

Breng ze maar hier, Sel?

En hoe ga je dat dan doen met 27 honden?

Hoeveel stront is dat?

Twaalf honden was toch ons maximum?

Je zit al op 16 stuks!

Breng ze maar hier??

 

Mijn geweten schreeuwde het uit, maar ik negeerde het.

Problemen zijn er om opgelost te worden en snel maakte ik een hoekje vrij in onze 'moestuin'.

Een bak voer, een bak water, wat knuffelbeesten en een deken voor in de bench.

Nerveus liep ik op en neer, de twijfels kwamen terug.

Waar was ik aan begonnen!

Ik zou een voederronde maken elke ochtend en zodra ik klaar was kon ik opnieuw beginnen!

Eten geven, knuffelen, poep ruimen, spelen en op naar de volgende groep hongerige mondjes.

Eten geven, knuffelen, poep ruimen, spelen en door naar de grote pups.

Eten geven, knuffelen, poep ruimen, wandelen in het bos en spelen en dan nog mijn eigen honden...

 

Snel wapperde ik mijn zorgen weg. want ik hoorde de auto in de verte al aankomen.

En daar zat mamma met haar kinderen.

Haar holle ogen keken me onderzoekend aan, haar pups piepend op de achtergrond.

Toen de bench in de moestuin was geïnstalleerd, zakte ik op mijn knieën in het gras en opende het deurtje.

Voorzichtig stapte ze uit de kooi en snuffelde nieuwsgierig aan mijn handen.

Daar zag ik haar voor het eerst, het was een mix van een Pitbull terriër, of misschien wel een Bull terriër of wie weet een American Stafford Terriër mix.

Een ding was zeker, ze stonk verschrikkelijk!

Haar heupen, ribben en schouderbladen staken dwars door haar duffe vacht heen en het was duidelijk dat we hier te maken hadden met een zwaar geval van dierenmishandeling.

Ze zat onder de littekens van oude bijtwonden van andere honden, in haar flanken, op haar kop, op haar poten.

Deze hond was duidelijk gebruikt voor gevechtsdoeleinden.

Waarschijnlijk niet voldaan aan de eisen van de harteloze baas, zwanger geraakt en zonder pardon op straat gegooid waar ze ergens in een donkere, natte steeg haar pupjes ter wereld heeft gebracht. Zonder eten. Zonder water...

 

Ik kon niets anders doen dan haar overal aan te raken.

Haar littekens, haar enorme oren, haar lieve snuit... voorzichtig aaide ik haar intens dunne lijf en won ik zonder problemen haar vertrouwen.

Toen ze zich op de overvolle etensbak stortte, bekeek ik de pups één voor één.

Ze had geweldig werk verricht voor wat betreft de pups.

Ze waren volvet en hadden allemaal een prachtige tekening.

Eén pupje echter was zwaar onder de maat en zal moeten bijgevoerd worden met de fles.

Toen de newborn mama was uitgegeten, snuffelde ze eens rond en liet met wat gegrom horen aan de nieuwsgierige viervoeters die zich inmiddels hadden verzameld achter het hekwerk dat ze niet gediend was van bezoek.

Haar prachtige witte gebit werd een paar keer getoond en de visite droop langzaam af.

Het was duidelijk dat zo'n sacherijnige moeder geen zin had in een snuffelpartij.

 

Ik had geen zorgen meer hoe ik het zou doen.

Komt tijd, komt raad.

Mijn hart ging uit naar de prachtige pups en hun moeder.

Welk beest zet zo'n dier op straat.

Hoe harteloos kan je zijn.

 

Gewillig liet mama Rosie zich betasten en keek even later toe hoe ik stuk voor stuk de pups uit de bench pakte om een foto te maken. Ze was stijf tegen ze aan gaan liggen en ik had moeite om bij ze te komen.

De bench was krapjes, maar warm.

Ik bukte diep over haar heen en mijn gezicht kwam gevaarlijk dicht bij haar bek.

Mijn handen tastten in het donker op zoek naar nog een pup... ik vond er eentje onder haar kont.

Langzaam trok ik hem onder haar vandaan en het beestje begon driftig te piepen.

Een moment zat ik oog in oog, letterlijk en figuurlijk, met mams en ik fluisterde haar toe dat ik alleen haar kind even wilde bekijken...

 

Mijn hart ging tekeer.

Hoe goed kende ik deze hond eigenlijk?

Ik was al een keer gebeten, had ik dan helemaal niks geleerd?

Als ze wilde, was het een kwestie van haar bek openen en haar tanden in mijn gezicht planten, zo dichtbij was ik.

Een kwestie van 10 cm en we zaten neus tegen neus.

Maar in plaats daarvan knipperde ze met haar ogen en keek over haar schouder naar de piepende pup.

Wat een tophond!

Rosie duwde haar neus tussen de pootjes van de pup en likte voorzichtig de druppeltjes plas op die de pup inmiddels produceerde, terwijl ik het beestje voor haar omhoog hield.

Ik was haar nanny, dat was wel duidelijk.

 

Nadat de pups hadden gedronken, Rosie had gegeten en alles in diepe slaap was gevallen stond ik op, klopte het gras van mijn knieën en wandelde door de tuin terug naar huis.

Vannacht zal ik wel wat geblaf horen, wellicht een huil.

De 'moestuin' staat pal tegenover onze slaapkamer, dus wat dat betreft is de gekozen verblijfplaats ietsje ongunstig, maar we wachten het maar even af.

 

Toen mijn man en ik enige tijd later aan tafel zaten met een kopje koffie en het laatste stukje Hollandse gevulde speculaas, keken we elkaar in stilte aan.

Hij had de hele dag staan ploegen om een tweede hok in elkaar te lassen.

Maar zijn perfectie zat hem in de weg en het hok was nog niet klaar.

Ik zag aan zijn gezicht dat hij er van baalde en diep in gedachten roerde hij wat in zijn koffie.

"I'm proud of you, baby... " fluisterde ik hem toe.

"Well, that makes two of us, I'm proud of you as well!" antwoordde hij.

"Let's watch some tv, proud man!" zei ik lachend en ik liep naar de woonkamer.

 

Even tuurde ik door de vitrages heen naar het hok van Rosie.

Het stond er stil en vredig bij.

Onze grootste hond Storm lag voor de ingang van de 'moestuin' met zijn kop op zijn poten en zijn ogen gesloten.

Zo mooi, de natuur.

Mijn grote baas, de alfahond van de roedel.

Zijn warme hondenhok had hij verruild voor de harde grond.

Zijn taak was om zijn roedel te beschermen en die nam hij kennelijk serieus.

De honden komen voor elkaar op.

Daar kunnen wij mensen nog wat van leren.

Ik nestelde me naast mijn man op de bank en glimlachte bij mezelf.

Wie had dat gedacht, 26 honden.

Zoveel twijfels ik in het begin van de dag had, zoveel vertrouwen heb nu ik dat het allemaal goed gaat komen.

Snel appte ik Pauline en Rob de foto's en het filmpje van de nieuwkomertjes en in no-time las ik op mijn scherm: "Wat zijn ze geweldig, we gaan gewoon enorm ons best doen. Het gaat helemaal goed komen!"

Mooi is dat, twee zielen, één gedachte...  en dat is nu het geheim van Filos Dog Rescue.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Carolien en Moos
2 jaar geleden

Nou Selly. Ik kijk er niet van op hoor dat je zoveel honden hebt nu. Zoals de mens wel doet maak jij geen onderscheid tussen honden. Ze zijn allemaal zielig en alleen en hondenengel Selly helpt ze allemaal. Selly heeft straks hoor moestuintje ook omgebouwd als kennel en dan nog meer. Ik weet zeker dat je de hondjes van de winter niet in de kou laat staan.er zijn er gewoon teveel.Jij zegt echt niet .....sorry beestjes ik heb er al teveel. Ik heb met je te doen. Woonde ik maar naast je. Dan kon ik helpen.jij verdiend gewoon een standbeeld en subsidie en hulp.😘😘😘

Yvonne
2 jaar geleden

Verschrikkelijk selly... tis echt ongelofelijk hoe mensen met dieren in gaan... hoe kun je... waarom... gelukkig ben jij er voor ze, maar besef dat er grenzen zijn en jij niet alle hondjes kunt redden van de “mensenbeesten” chapeau voor jou dikke knuffel! Liefs von

Florence Top
2 jaar geleden

wat een verhaal! jullie zijn goed bezig daar in drama. chapeau!! wanneer rosie zover is, kan ze bij ons in de opvang. dat heeft ze wel verdiend!wij wensen jullie heel veel sterkte toe. groet, paul en florence