• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Ook de liefde van de hond gaat door de maag!

Ook de liefde van de hond gaat door de maag!

Gepubliceerd op 18 september 2019 om 16:13

Schoonmaken, vegen, scheppen, voeren, kammen, corrigeren, knuffelen en wandelen. Dit zijn toch wel de basic dingen die mijn dagen vullen.

Niemand wil slapen in een vies bedje, dus dagelijks wordt het shelter aangeharkt, worden de poepjes (die toch keurig altijd in dezelfde hoek worden gedeponeerd) opgeruimd en de gaten dicht gemaakt.

Het grote terras waar alle honden natuurlijk willen spelen, slapen en rondhangen (het is een soort hondenhangplek geworden) wordt elke dag aangeveegd en afgespoeld. Dit onder toekijkend oog van zeker 10 paar honden ogen. Achter het hek.

Beledigd kijken ze toe naar wat ik allemaal doe. Want waarom mogen ze nu niet op het terras en normaal gesproken wel?

Ook vandaag begon de dag weer met vegen, zuigen en dweilen. Ditmaal binnen. Want het is wel heel erg gezellig, zoveel honden, maar ook heel erg vies.

Overal zie je afdrukken van grote, kleine en middelgrote kussens op de tegels. Overal vind je hondenhaar en overal zie je natte neus-afdrukken tegen de ramen.

De schuifpui had ik op een kiertje, groot genoeg voor verse lucht, en te klein voor de harige monsters om erdoor te kunnen.

Kleine Poespoes sprong uitdagend van binnen naar buiten en weer terug. Zij kon het lekker wel en liet dat ook zonder genre zien aan haar grote vrienden.

Terwijl ik begon in de keuken, stofzuigen, opruimen en dweilen zag ik dikke Sammie (hij vindt overal voer.. een verdwaald hondenbrokje, een ei, een oude korst brood en wordt dikker en dikker, vandaar zijn naam) voor de opening staan. Zijn neusje in de lucht. Want zeep ruikt natuurlijk vies.

Terwijl ik goedkeurend mijn keuken en de bijkeuken bekeek, trok ik met mijn schoonmaakgereedschap richting de woonkamer. MTV op de achtergrond maakt het schoonmaken een stuk leuker, dus neuriend dweilde ik onder de eettafel door.

Terwijl ik de stoelen opzij schoof, zag ik onder de tafel door dat de pui net een stukje meer openstond dan de bedoeling was en ik commandeerde de honden op hun plaats met een duidelijke 'NO!'.

Dikke Sammie was nergens meer te vinden en ik vermoedde waar ik hem kon vinden.

Met een paar sprongen stond ik voor de bijkeuken en het enige wat ik zag was zijn achterkant. De staart gezellig kwispelend.

Hij genoot kennelijk van zijn ontbijtje.. 

'Sammie!' riep ik boos maar schoot zo enorm in de lach toen hij zich omdraaide en verbaasd zijn bruine kauwgompje uitspuugde.

'Dankjewel, vriendje' prees ik hem en dirigeerde hem weer naar buiten om vervolgens de pui maar gewoon te sluiten.

Met een zucht pakte ik de stofzuiger weer op, draaide terug naar de bijkeuken en zoog de inhoud van zeker de halve kattenbak op die onze lieve dikkerd had leeggegraven, op zoek naar een drolletje.

Buiten werd Sammie als een held onthaald. Terwijl hij over zijn schouder naar me keek roken ze aan zijn snuit en likten ze een restje uit zijn bek.

Ik zweer het je, ik zag hem lachen... 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.