• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Selly's blog: over verlies en de kracht om door te gaan. Slaap zacht, lieve Electra.

Selly's blog: over verlies en de kracht om door te gaan. Slaap zacht, lieve Electra.

Gepubliceerd op 8 augustus 2019 om 11:37

Het zag er allemaal zo rooskleurig uit, het ging allemaal zo voorspoedig, maar het mocht niet zo zijn. 
Electra, onze kleine lieveling. 
Aangereden en achtergebleven op straat. 
Kreupel verplaatste ze zich voort, dag in dag uit. 
Weggejaagd, smerig, mager en verwaarloosd hield ze zich schuil. 
Haar pootje nutteloos naast haar. 
Het velletje was door het vele slepen weggeschuurd tot op het vlees. 
Toen ik haar in mijn armen kreeg zag ik haar kleine bruine oogjes vol leven, vol energie! 
En mijn roedel nam haar moeiteloos op. 
Haar pootje had ik ingetaped om verdere verwondingen te voorkomen en dit leek haar goed te doen; na een paar dagen rende ze moeiteloos op drie pootjes door de tuin. 
Lekker ravotten met de rest!


Ze struikelde, viel en krabbelde weer op, maar gebruikte het pootje nooit. 
Na onderzoek bij onze dierenarts bleek het voorpootje verlamd. 
De zenuwen waren compleet verwoest. 
Ze reageerde niet op pijnprikkels en kwispelde er gezellig op los. 
Het klinkt misschien vreemd, maar ik keek zo enorm uit naar de dag van de amputatie. 
Ze zou geen hindernis meer ondervinden aan dat rare slappe pootje en kon ongelimiteerd rennen, spelen en ravotten, zoals elke andere pup. 
Maar hoe anders kunnen de dingen lopen. 
Die ochtend van de operatie liet ik Electra achter op de operatietafel bij de dierenarts. 
Ze keek me een beetje onzeker aan toen ze haar het slaapmiddel toedienden, ik kroelde onder haar
kopje, kuste haar op haar neus en fluisterde dat alles goed ging komen. 
‘Dag meisje, ga maar lekker slapen’, zei ik nog. 
Opgelucht stapte ik in de auto. 
Ik had zo uitgekeken naar deze dag! 
Onze oproep om ons financieel te steunen voor de operatie van Electra was zo’n enorm succes! 
Het filmpje had ik compleet onvoorbereid gemaakt.
Geen make-up, geen geschreven tekst, maar recht uit het hart. 
Dankzij het medeleven, begrip en dus de stortingen van oud-adoptanten, vrienden, familie en heel veel lieve volgers en hondenvriendjes kwam er een fantastisch bedrag binnen. De plaats op operatietafel was een feit!


Lachend draaide ik de muziek een stukje harder en reed terug naar huis. 
Dat machtige gevoel een kansloos hondje te kunnen helpen want wanneer we de krachten bundelen is the sky the limit en wordt de wereld een betere plaats om te wonen. Dat bleek maar weer. 


Zingend deed ik de boodschappen, eenmaal thuis kroop ik lachend op de grasmaaier en stoeide nog
een half uurtje langer met de andere honden. 
Mijn dag kon niet meer stuk. 
Nog nooit eerder had ik een pupje opgenomen met zo’n ernstige afwijking. Nog nooit eerder had ik om financiële hulp gevraagd dat tevens zo succesvol werd ontvangen en nog nooit eerder eindigde mijn dag donkerder als ooit tevoren... 


Het was het einde van de middag toen ik het telefoontje kreeg.
Onze dierenarts, die al zoveel voor ons heeft gedaan. 
Die toe moest kijken toen ik huilend afscheid nam van onze prachtige labrador Velvet voordat hij haar de laatste injectie gaf.
Onze eerste kennismaking die tevens de grondslag legde voor een hele fijne samenwerking en
tevens vriendschap.
Aan zijn stem hoorde ik dat er iets niet in orde was. 
Ik zag hem bijna zitten achter zijn bureau, zijn hoofd gebogen, steunend in zijn handen.
Zijn stilte op mijn vragenvuur was mijn antwoord.
Hij haalde diep adem en zei: “I’m so sorry, Selly. She didn’t make it.…”
Ik zakte op een stoel en probeerde de woorden tot me door te laten dringen.
Langzaam legde hij uit dat de operatie perfect was verlopen.
Geen complicaties, vlot en probleemloos.
Maar ze werd niet meer wakker uit de narcose en tijdens zijn verwoede pogingen haar terug te halen gleed ze tussen zijn vingers door en stopte haar hartje.
Verdwaasd keek ik voor me uit, zag ik voor me hoe hij zwetend boven het kleine lijfje zijn uiterste best deed. Hoe machteloos hij zich gevoeld moest hebben toen bleek dat kleine Electra zo haar eigen plan had. En hoe hij met lood in zijn schoenen mijn nummer intoetste.
Ik veegde een stille traan weg van mijn wang, zuchtte diep en liep naar buiten, naar de honden. 


Op het gras zakte ik neer en terwijl mijn viervoeters zich in mijn schoot nestelden liet ik mijn gedachten de vrije loop.
Tot nu toe is elke hondje dat we heb opgenomen goed terecht gekomen.
Stuk voor stuk hebben ze een fantastische adoptant gevonden.
Stuk voor stuk bezorgden ze me grijze haren, verwoede ritjes naar de dierenarts maar ook vooral heel veel blijdschap.
Een enkeling is nog een keertje van adoptant verwisseld, maar over het algemeen hebben we een succesfactor van bijna 100%. 
We hadden zulke geweldige plannen voor kleine Electra.
Ze zou snel leren lopen en rennen op drie pootjes en we waren er zeker van dat ergens in Nederland
een lieve adoptant zat te wachten om haar een gouden toekomst te geven. 
Maar het mocht niet zo zijn.
Terwijl ik met de honden in mijn kielzog naar de boomgaard liep, voelde ik een zachte bries langs mijn rug. Een aangename streling van moeder natuur.
Ik staarde naar de strakblauwe hemel en stelde me voor dat het kleine Electra was die nog een
laatste afscheid nam.
“Dag meisje…” zei ik zachtjes “het was toch best leuk die laatste weken, he?”
De bries speelde heel even met mijn haren, deed mijn T-shirt wapperen.
Heel eventjes maar en toen nam de hitte weer de overhand.


Met kleine Electra in ons achterhoofd gaan we gewoon door waar we gebleven zijn.
We krabbelen denkbeeldig op, zuchten diep, vegen onze tranen weg en gaan verder in de strijd die Dog Rescue heet.


Voor iedereen die een gift heeft gedaan: graag gebruiken wij uw donatie voor een volgende keer dat we een soortgelijke ingreep moeten doen. We houden u daarvan absoluut op de hoogte, maar mocht u onverhoopt uw geld terug willen, wat wij uiteraard begrijpen, stuur ons dan even een privéberichtje.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Carolien scholts
2 jaar geleden

Jeetje Selly wat een triest verhaal.sterkte meid.

Selly
2 jaar geleden

Intriest, Carolien. šŸ˜­