• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Electra gaat het redden!

Electra gaat het redden!

Gepubliceerd op 31 juli 2019 om 02:39

Tijdens het rescuewerk kom je zoveel bizarre (on)gevallen tegen dat ik inmiddels niet meer opkijk van een open wond op een rug, stampvol met maden bij een levende hond, of wanneer we een hond opgekruld aan de kant van de weg zien liggen, mager en verwaarloosd.

Maar wat ik vandaag aantrof, deed mijn hart overslaan.

 

De avond ervoor zaten we met z’n allen te vergaderen bij ons op het terras.

De papieren lagen verspreid tussen de doosjes sigaretten, de glazen wijn en de bakjes met chips.

Zoals het op zijn Grieks gaat, werd er driftig gediscussieerd over de meest uiteenlopende zaken.

Totdat we de papieren opborgen en het laatste half uurtje nog een laatste wijntje namen, de bakjes van de chipjes vulden en nog een laatste sigaretje opstaken.

Een van de vrijwilligsters haar mobieltje ging en het scherm lichtte fel op in de donkere nacht.

Er werd ons meegedeeld dat er een pupje was gevonden.

Het kon amper lopen en was waarschijnlijk in het verleden aangereden.

Gezien het tijdstip bood de vrouw aan het pupje voor een nachtje te verzorgen tot wij het de volgende dag kwamen ophalen.

 

Voordat de hitte toesloeg stonden we de volgende ochtend met z’n drieën voor haar deur.

We volgden haar nieuwsgierig om het huis heen en kwamen in een klein ‘tuintje’.

Een paar kippen scharrelden rond, hier en daar een pluk gras en voornamelijk zand en stenen.

Achterin, tegen een muur in de schaduw zag ik een klein hoopje vacht.

Toen ze onze stemmen hoorde tilde ze haar kopje op, wiebelde haar staartje om zich vervolgens op haar zij te rollen.

En daar zagen we haar pootje.

Tot de helft was de huid afgestroopt en had zich een dunne korst gevormd.

Ze krabbelde overeind, hinkte onze kant op en sleepte het pootje onder haar buik met zich mee.

Het dunne laagje wat inmiddels was dichtgegroeid werd direct weer opengehaald door het zand en de stenen.

Maar daar liet ze zich niet door beïnvloeden.

Een plas van blijdschap vormde zich tussen haar achterpoten en haar staartje zwiepte non-stop van links naar rechts.

Het lopen kostte haar zoveel moeite dat wanneer ze bij mijn voeten aankwam, ze compleet instortte. Ze zakte door haar pootjes heen en viel in het hete zand.

Ik kon het niet langer aanzien en nam haar in mijn armen.

Wie weet hoe ze zich over de straat heeft moeten voortslepen.

Wie weet hoe vaak ze inmiddels geschopt en weggejaagd is.

Haar vacht was vies en dof in tegenstelling tot haar zwarte oogjes die me glanzend aankeken.

Vol energie.

Vol leven.

 

Bij de dierenarts bleek dat haar voorpootje verlamd was.

Er was geen breuk zichtbaar, maar ze reageert totaal niet op pijnprikkels.

Haar zenuwen zijn waarschijnlijk beklemd geraakt en afgestorven.

De mededeling dat het pootje op zeker moet worden geamputeerd, wil ze een probleemloze toekomst hebben, sloeg uiteraard in als een bom.

We geven namelijk niet zo makkelijk op.

Naast de zakken met hondenvoer en de jerrycans met water dragen we een rugzak met hoop mee over de velden op zoek naar zwerfhonden.

Hoop dat met de juiste medicatie en verzorging opnieuw een hondenkind gered kan worden dat door het toedoen van de mens voor de rest van haar leven verminkt zal zijn.

Er wordt hier als puur tijdverdrijf geschoten op honden die al jaren liefdevol verzorgd worden door vrijwilligsters.

Honden die geen mens kwaad doen.

Die doodkalm langs de kant van de weg liggen wachten tot die ene auto langskomt, stopt en een hoopje voer met een bakje water achterlaat.

Ze worden voor de lol van gewetenloze mensen getrapt of verminkt, waarop wij diep zuchten, onze hoofden schudden, inwendig vloeken en de scherven oprapen om vervolgens een week later opnieuw te worden gebeld met de mededeling dat.....

 

De kleine pup lag daar maar op de behandeltafel.

Het voorpootje in een onnatuurlijke houding naar voren gestoken.

Ze beet zachtjes op het pootje dat voor haar maar vreemd aan moest voelen, likte er een paar keer overheen en hief toen haar kopje op naar ons.

We stonden in een kring zwijgend toe te kijken en keken elkaar aan.

Maar stilzwijgend waren we het unaniem eens.

Ook op drie pootjes kan het een fantastische toekomst krijgen.

En dat gaan we bewijzen!

 

Inmiddels ligt Electra heerlijk languit op mijn terras.

Ze liet zich zonder problemen besnuffelen door mijn roedel en de pups.

Haar buikje is inmiddels rond van de puppenbrokjes en met haar ogen dicht slaapt ze een diepe slaap.

Ik zit op de grond naast haar en voel een zware druk op mijn schouders.

Drie honden om me heen voelen mijn verdrietige bui en zonder dat ik het realiseer aai ik de zachte kopjes die zo dicht bij me komen.

Honden redden kost geld.

De mondjes moeten gevoerd worden, de medicatie moet worden gegeven en de sterilisatie, castraties, de testen, net zoals de benzine moet worden betaald.

Terwijl ik daar zo zit, komt mijn lieve partner achter me staan en kroelt me door mijn haren.

“If we cancel our holiday, maybe we can pay for the operation...” stelde hij voor.

De vakantie waar ik me zo op had verheugd, die we allebei zo hard nodig hadden zie ik voor mijn ogen smelten in de Griekse brandende zon.

“We will see, baby” fluisterde ik, “we will see”.

 

To be continued.

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.