• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » De hel die Sipsa heet

De hel die Sipsa heet

Gepubliceerd op 13 juni 2019 om 06:58

De hel die Sipsa heet. Ooit was hier in Drama een berg met afval.
Die berg groeide naar mate de mensen hun huisafval massaal achterlieten. Totdat het de afmeting kreeg van een half dorp.
Zover als je oog reikte zag je afval in alle soorten en maten; steen, plastic, gebroken meubels, puin, vuilniszakken en duizenden meeuwen.


Honderden meters ver.
Bulldozers schoven het afval opzij, drukten het plat en meer auto’s kwamen om hun zooi achter te laten.
De berg had inmiddels de hoogte van een skipiste voor gevorderden bereikt maar de mensen bleven onverbiddelijk hun afval lozen.
Ongewenste honden werden hier ook achter gelaten, samen met hun ongewenste afval.
De beesten schuilden onder platen, plastic of groeven gaten tegen de brandende Griekse zon in de zomer of de snerpende kou in de winter.
Geen warm huis, geen onderdak, geen water, geen voer.
Ze werden ziek en stierven een eenzame dood.
Meer honden kwamen en met het vuil ook de ziektes, de puppy's en opnieuw de dood.
Dag in dag uit kwamen de vrijwilligsters de inmiddels ontelbare honden voeren en verzorgen.
De zakken voer en jerrycans met water werden honderden meters gesjouwd over die enorme berg afval. Op sommige dagen was de stank ZO erg dat de maskers onmisbaar waren.
Maar elke hond kreeg een naam.
Elke hond had haar of zijn eigen verhaal.
Elke hond op deze berg afval bestond voor hun!

Maar na jaren en jaren van afval-ellende kwam er een eind aan.
De berg werd ‘omgetoverd’ tot een groene heuvel.
Plastic werd over het afval getrokken, aarde werd gestort, boompjes en struiken gepland.
Maar voordat dit werd uitgevoerd moest het hondenprobleem aangepakt worden.
Niemand stond stil bij de vrijwilligsters die elke dag kwamen voeren.
Niemand vroeg hun om een oplossing.
Die bewuste ochtend staat in hun geheugen gebeiteld en zullen ze de rest van hun leven met zich moeten meedragen.
Met hun autootje vol met zelf gekocht voer, oud brood van de plaatselijke bakkerijen en water
kwamen ze aanrijden en werden ze die dag opnieuw geconfronteerd met de koude, onmenselijke gewoontes van de Grieken.
De honden lagen massaal verspreid over de berg afval.
Dood.
Vergiftigd.
Die dag werden alle dode honden zwijgend begraven en deden ze elkaar een belofte.
Hoe zwaar het ook werd, samen stonden ze sterk.

Vandaag ben ik op deze plaats geweest.
De hel die Sipsa heet.
Er hing een vreemde sfeer, de warme wind liet onze shirts wapperen maar toch hadden we het koud.
Die stilte, het ruisen van de bomen en die kilometers lange muur wat ooit de afscheiding van de berg afval en tevens het massagraf van de honden was.
Een intens verdrietig verhaal, maar voor mij en de meiden een drijfveer om door te gaan.
Het is vechten tegen de bierkaai, maar vechten zullen we.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Pauline arnoldus
2 jaar geleden

Jemig wat een verdrietig verhaal.... De tranen stromen over mijn wangen.