• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Een 'gewoon" dagje..

Een 'gewoon" dagje..

Gepubliceerd op 4 juni 2019 om 12:40

Wanneer je foto’s ziet van pupjes, spelende hondjes en slapende hoopjes vacht, dan krijg je al snel een ‘aah’ en ‘ooh’ gevoel. Want immers, om hondjes aan te bevelen kies je natuurlijk de allermooiste plaatjes uit. In dit blog een ‘kijkje’ achter de schermen van momenten waar we nou net géén foto’s van maken.

Het is een doorsnee dag.
Een bezoek bij de dierenarts staat op het programma.
Teun en de vier pupjes mochten deze keer gezellig mee.
De pups zijn altijd wel in voor een ritje en ook Teuntje is niet vies van een frisse neus uit het raam van de auto.
De bench werd uit het berghok gehaald en op de achterbank gezet met vier nieuwsgierige viervoetertjes om me heen.
Teuntje zat braaf bij het portier te wachten, kijkend naar die kleine krioelende lijfjes om mijn benen.
Drie pupjes had ik inmiddels te pakken, want, wanneer het eropaan komt dat ze daadwerkelijk ín de bench moeten, rennen ze er als een haasje vandoor.
Met een hilarisch tafereeltje als gevolg.
Ik met mijn autosleutels in mijn ene hand, mijn tas met documenten over mijn schouder geslagen, en pupje nummer één onder mijn arm geklemd rennend door het gras.
Pupje nummer twee vond het wel een leuk spelletje en rende, niet hard maar ook niet langzaam met een zwiepend staartje en flapperende oortjes door het hoge gras.
Mijn graaiende handen op een centimeter ontwijken.
Teuntje zat waar hij zat en kneep zijn oogjes dicht.
Hij zal wel gedacht hebben, dat duurt nog wel eventjes voordat we vertrekken, ik zit hier goed.

Toen pupje nummer één en nummer twee in de bench zaten en nummer drie zich uiteindelijk ook gewonnen gaf kwam nummer vier aanlopen.
We waren 10 minuten verder en we konden rijden.
Teuntje naast me, met zijn neus uit het raam en pupje nummer vier dommelde lekker tegen hem aan.

Het is een klein half uurtje rijden naar de dierenarts en ongeveer halverwege de rit drong er een indringende poeplucht mijn neus binnen.
Ik stond op dat moment voor het stoplicht en keek om me heen naar buiten.
Iemand had wel heel gul met stront zijn tuintje bemest, schoot me te binnen.
Snel reed ik door bij het groene signaal en de frisse wind deed de lucht verdwijnen.
Maar vier straten verder rook ik het opnieuw.
Sterk en dichtbij.
De reden van deze minder plezante lucht had niets te maken met het bemesten van iemand zijn rozenstruiken!
De stank kwam uit mijn auto!
Ik liet mijn schouders zakken en sloot mijn ogen voor een moment.
Wat een topstart van de dag.

Even later bij de dierenarts voor de deur stapte ik uit, opende het achterportier en zag waar ik al bang voor was.
Drie paar grote ogen keken me door de tralies aan.
Hun vacht was besmeurd met bruine vegen.
Sommige hadden kloddertjes poep aan hun buik hangen!
Blijkbaar had één van de pupjes zijn ontlasting niet meer kunnen ophouden en de bench een prima plekje gevonden voor zijn grote boodschap.
Langzaam sloot ik de deur weer, nam pupje nummer vier in mijn armen, lijnde Teuntje aan en liep bij de dierenarts naar binnen.
“Hey Selly! Goodmorning! How are the puppies!” verwelkomde hij mij vrolijk.
Maar mijn gezicht sprak boekdelen en wanneer ik hem uitlegde wat er onderweg was gebeurd schoot hij in de lach.
“Now you don’t have puppies, but poopies!” bulderde hij.
Hij gooide me een paar rubberen handschoenen toe en haalde de bench uit de auto.
Daar stonden we dan, aan de behandeltafel.
De poeppuppies werden onderzocht, gevaccineerd en weer terug in de bench gedaan.
Pupjes zitten niet stil.
Ze wiebelen en wurmen alle kanten op, dus in no-time zaten zowel mijn blote armen als mijn shirtje onder de poepvegen.
Erger dan dit kon het niet worden, dacht ik nog en nadat alle hondjes onderzocht en goedgekeurd waren, reed ik terug naar huis.
De ramen open, Teun zijn neus opnieuw in de wind en de warme Griekse zon brandend op mijn huid.

De rest van de dag fungeerde ik als hondentrimsalon.
Het bad gevuld met lauwwarm water, de hondjes één voor één gewassen, gesopt, gedroogd en geföhnd.
Toen de kleine poepies weer zorgeloos buiten speelden, heb ik de badkamer een goede sopbeurt gegeven, de bad kleedjes gewassen, de vloer gedweild (want natuurlijk moet er uitgeschud worden na een bad beurt) en een kop koffie voor mezelf gemaakt.
Met mok en boterham duwde ik onze tuindeur open en liet voor de tweede keer mijn schouders hangen die ochtend.
Vier harige monstertjes kwamen hard op me afrennen.
Blij als altijd om me te zien.
Maar ik weet niet of het die ochtend wederzijds was.
Wat een uurtje terug brandschone en spierwitte vachtjes waren, was nu grijs en donker.
Mijn oog viel op het jonge olijfboompje welke zielig met ontblote wortels midden op het terras lag.
De blaadjes verspreidt, de takjes afgebeten en de zwarte aarde lag werkelijk overal.
Ik zuchtte eens diep, nam een grote stap over de puinhoop en nestelde me, met mijn koffie op mijn schommelbank.
Vier pupjes aan mijn voeten, vrolijk en kwispelend.
Poep, aarde of een schone vacht, je moét gewoon van ze houden.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.