• Dog Rescue Team!
  • Goed gesocialiseerde zwerfhonden!
  • Vrienden voor het leven!
Filosdogrescue » Selly's blog » Selly's blog: het verhaal van adoptiehond Jack!

Selly's blog: het verhaal van adoptiehond Jack!

Gepubliceerd op 6 mei 2019 om 23:06

Dit is Jack. Jack is geen straathond. Integendeel. Jack had een huis, samen met 19 andere honden woonde hij bij een oude vrouw.

Deze vrouw was een ‘verzamelaarster’. Bij de meeste mensen ook wel bekend als een ‘hoarder’.

 

Deze honden zagen amper daglicht, leefden tussen dozen vol met spullen, zakken vol met afval, een tiental ratten en hun eigen ontlasting. Spelen met andere honden, rennen door de bossen of chillen in de zon was hun totaal vreemd.

 

De vrouw was uiteindelijk een natuurlijke dood gestorven en na vijf dagen pas ontdekt.

Nadat haar lichaam was opgehaald lagen de honden op haar bed. Ze kwamen het huisje niet uit, noch wilden ze eten of drinken.

 

Enige weken geleden heb ik zelf een kijkje genomen bij deze onbeschrijflijk trieste plek.

Er zou zich nog een hondje bevinden in het huis en wij deden een poging het te vangen.

 

Twee bange honden stonden me op te wachten bij het met klimop bedekte tuinhekje.

Van buitenaf zag je niets bijzonders aan het huis. Grote struiken ontnamen het zicht vanaf de straat.

Ik bukte onder de struiken door en zette de eerste passen in de tuin.

 

Waar eens gras had gegroeid lag een enorme berg met lege conservenblikjes. Hoe meer ik naar de achterkant van het huis liep, hoe meer mijn adem me ontnam. Afgekloven dozen, half ingestorte hondenhokken, plastic, hout, vuilniszakken en nog meer conservenblikjes. Alles lag verspreid om het huis heen in wat ooit een tuintje was. Doodstil vervolgden we onze weg naar de voordeur van het huisje.

 

De binnenkant van de ramen was bedekt met dozen, vuilniszakken en vuil en het was onmogelijk om te kijken waar het hondje zich bevond.

De voordeur opende een heel klein beetje. Met z’n tweeën duwden we er met al onze kracht tegenaan en het lukte me om mezelf door de spleet te wurmen.

 

Mijn ogen moesten even wennen aan het minimale spleetje licht dat door de vuile ramen scheen, maar het was niet te missen dat er direct drie ratten over mijn laarzen weg schoten.

Hier zaten twintig honden en een mens.

 

Dag in dag uit....

 

We liepen over het vuil tussen de dozen. Voorzichtig deuren openend en om het hoekje glurend naar het hondje.

 

De stank was bijna ondraaglijk en de rattenuitwerpselen lagen werkelijk overal.

Na tien minuten van voorzichtig zoeken en speuren gaven we het op en liepen terug naar buiten.

De beelden brandend op mijn netvlies. Waar wij normaal lachen en grapjes maken over werkelijk alles, waren we dood en dood stil. Ieder in zijn eigen gedachten.

 

Het hondje hebben we uiteindelijk gevonden in de schuur.

Helemaal achterin, bovenop een stapel brandhout, ingesloten door, wederom, vuilniszakken en afval.

 

Jack zal over een paar dagen zijn intrede doen in mijn roedel. Maar, zoals we altijd doen, lekker loslopen in het bos met z’n allen zit er voorlopig nog niet in. Jack is allesbehalve sociaal.

Tijdens onze ontmoeting heeft Jack me 6 (!) keer gebeten. In mijn handen, mijn arm, mijn been en ook nog even in mijn kont. Jack is bang, doodsbang. En dat uit hij in angstig bijten. Niets spannends, want hij bijt niet door, maar wil mij even waarschuwen dat hij me niet vertrouwd.

 

En toch ga ik aan Jack werken.

Duurt het een dag, duurt het een week, maanden of jaren.

Wie zal het zeggen hoe lang het duurt voordat hij het vertrouwen weer terugkrijgt.

Maar één ding weet ik zeker, dit gaat goed komen, want ook Jack verdient een eerlijke kans.

 

 

Wordt vervolgd.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.